مقدمه ای از

 

 استاد فرهنگ مهروش

استادیار دانشگاه آزاد اسلامی

واحد آزاد شهر (استان گلستان ایران)

 

گزیدۀ آثار سید اسماعیل بلخی، بیش از هر چیز، حکایتگر شیفتگیهای من در برابر روحی شوریده، و آزادیخواهی دردمند است: روحانی مبارزی که بنا داشت حکومتی مردمی در افغانستان پی ریزد، شکست خورد، به زندان افتاد، چهارده سال از عمر خویش در محبس دِهْمَزَنگ کابل سپری کرد، و به فاصلۀ کمی پس از بازیافتن آزادی، به نحو مشکوکی درگذشت (1347ش).

با اشعار او در دوران دبیرستان آشنا شدم. اعتراف می کنم که در سراسر عمرم، در برابر کمتر سخنی بدین حد سر تعظیم فرود آورده ام. کلمات بلخی با بند بند جانم بازی می کنند و مرا به ملکوتی وصف ناشدنی می برند. روزهای نخست آشناییم با وی، بارها می ماندم که با خواندن این اشعار نغز، بگریم یا خنده سر دهم؛ که نیک شادی و غم را به هم آمیخته بود ـ شادی از وصف یک احساس متعالی به شاعرانه ترین تعبیر، و غم از عمق جانکاه تنهایی صاحب آن حس، و دردمندیهایش. از آن دوران تا کنون بارها اندیشه ها و پیشه های فراوانی همراهیم کرده اند و مرا چندی به خویش دلگرم داشته اند؛ اما تنها یار تا کنون باقی من، غمهای بلخی است.


 

آدرس پایگاه انترنتی استاد فرهنگ مهروش :

http://www.fmehrvash.com/

در بخش ( برای دلم) صفحه ای   برای علامه بلخی (ره)  تدارک دیده اند

که قابل تأمل است.

 


ادامه مطلب
+ نوشته شده در  2011/5/20ساعت 8:43  توسط شراره بلخی  | 
 

دل  که دروی عشق نبود  حفرۀ  تنگ  است و بس    

بی محبت یک نفس هم یک جهان ننگ است وبس

این تجمل ها که  می بینی به جز  خر مهره  نیست     

زینت  ارباب   دانش  علم و فرهنگ است  و  بس

وه  که  بر  روی  تملق  باز  چشم  مشتری  است

عصر  ما  را  رونق  بازار  نیرنگ  است  و  بس

بر  مــراد  سفله گان  گویا  همـــی  گردد  سپــهر

کز فلک  بر شیشۀ  آزادگان  سنگ  است  و  بس

سخت خصم  عشق  و  آزادیست  شیخ  و   مستبد

زان سبب ما را بدیشان دایماً جنگ  است  و  بس

ای جوان هشدار  کاینجا  رشد  فــکر  آزاد  نیست

تیغ جوهر دار ما خوابیده در  زنــگ  است  و بس

تا  نباشد  وحـــــدتی  سر  رشتــه  کی  آید  بدست

دامن امال ها  در  چنگ  خرچنــگ  است  و  بس

در  رۀ  حیــــــرت  ز  ما  افتــاده   بــار  ارتــــقاء

چون کمیت عزمها در این سفر لنــگ است و بس

بلبلی همچون  سنایی  داشــت  روزی  این  چمن

پس چه شد کامروز دروی مشت یلدنگ است وبس

 بلخیـــــــا  در  این  بیــابان  همتــــی  و  جنــبشی

زآنکه هر شب  رهنماء در نشۀ بنگ است و بس

 

                             حب وطن

می رسد از هر طرف بانگ و خروش وطن         کاش حقیقت بود این همه جوش وطن

بسکه بیاراستیــــم  چهره  به  سامان  غیر        از در و دیوار  دل  رفت  نقوش  وطن

نعمـــت  آزادگــــی  کی  رسدش  کز  هوس         حلقه  تقلیــد  کرد  زینت  گوش  وطن

کهنــــه  بیـــــگانگان  رونق  بازار  ماست         زآنکه نگردیده ایم پارچه پوش  وطن

خواهر افغان بگو ناخن رنگ  از کجاست    وحشت ازین وحشت است بهروحوش وطن

نیک اگر بنگریم  زین  همه  کردار  زشت          گو که سند می دهیم بهر فروش وطن

ترسمت  ایجان  شوی  خانه  بدوش جهان        این همه قرض ار نهیم بار بدوش وطن

غلـــــۀ  انبـــــارها  مایۀ  امیـــــــد  نیست         باید  از  اول  نمود  چارۀ  موش  وطن

چنــــد  بر  این  زندگی  نام  ترقــی  دهیم          پاک نشد یک قدم کوچه ز  لوش  وطن

                           فاش بگو بلخیـــــا فکرت یک نان شام

                           از سر ملت ربود فکرت و هوش وطن

 

                                  وحدت

در  بسم الله  وحدت  با  نقطۀ   خون   باید         نا  محرم  این  معنی  از  خانه برون باید

چون شاهد هر مقصد بی عشق بکف ناید          یک  پردۀ  دانش  را  صد پرده جنون باید

در  دفتر  حریت  خط  حلقۀ  زنجیر  است          شاگرد چنین مکتب بر گوی که چون  باید

دل  فتـــح  نمی گردد  جز  با  شکن  ذلفی         تسخیر چین کشور بی جیش و قشون باید

تقدیر و قضا با ماست افسانۀ خواب   آور         با سعی و عمل ،همت بر ترک فسون باید

مردی و ثبات  عزم  مطــلب  ز هوسبازان        یعنی که اسیر نفس بی درد  و  زبون  باید

از رشوه ده احمق تا رشوه ستان راهیست         آری  که  امید  دون بر  درگه  دون  باید

با  کثــرت  دعوی ها  مقصد  نشود  حاصل        گفتار یکی کافی است ، کردار فزون باید

برنسل جوان شرم است،چون شیخ تظاهرها      اصلاح   وطن خواهی اصلاح بطون باید

بلخـــی چه عجب پندی ز اخبار دول خواندیم           هر کاخ ستم آخر ویران و نگون باید

 


 

                خطاب بلخی به وکیلان وطن

 

ای وکیل این دوره ، ناله را ز دل سر کن

 وضع حال مردم بین دیده ای ز خون تر کن

نشۀ  مـــی  کرســــی  تا  نیاورد  نسیــــــان        

درس  درد  ملت  را  هر  نفس مکرر کن

نیست  در  خور  همت  فکرت  معاشی  چند      

همتی بدست  آور  فکر  قرض کشور کن

دفع برف و باران  کن  از  فقیر  قوم  آنگاه      

 ؟؟؟؟ و  ز  مرمر  قصر  خود  محجر  کن

سود خویش از این ملت معنی کفن دزدیست    

خود تو عین معروفی باش و نهی منکر کن

خواهی   ار   شود   آباد  قصر  آرزوی  ما       

کاخ  حرص  ویران  ساز آز را محقر کن

ای جوان وطن داده است پرورش به آغوشت       

شکر  این  جوانیها  شفقتی  به مادر کن

شیشه ز اجنبی شرم است باده نوش وحدت را     

آب  تاک  خود  بِفشر قلب پاک ساغر کن

کی قرین عصمت گشت بی خبر ز نوعیّت       

جنبشی تو هم امروز ای خجسته خواهر کن

زیب قامت ما  نیست  ثوب  دیگران  بلخــــی       

از گیاه این بوستان جامه باف در بر کن

دوستان گرامی

به جای  ؟؟؟؟   کلمه ای می آید که نتوانستم بخوانم. لطفاً مرا یاری نمایید!

+ نوشته شده در  2011/2/18ساعت 11:26  توسط شراره بلخی  | 
 

       

 

 

 مقدمه ای از

 

 استاد فرهنگ مهروش

استادیار دانشگاه آزاد اسلامی

واحد آزاد شهر (استان گلستان ایران)

 

گزیدۀ آثار سید اسماعیل بلخی، بیش از هر چیز، حکایتگر شیفتگیهای من در برابر روحی شوریده، و آزادیخواهی دردمند است: روحانی مبارزی که بنا داشت حکومتی مردمی در افغانستان پی ریزد، شکست خورد، به زندان افتاد، چهارده سال از عمر خویش در محبس دِهْمَزَنگ کابل سپری کرد، و به فاصلۀ کمی پس از بازیافتن آزادی، به نحو مشکوکی درگذشت (1347ش).

با اشعار او در دوران دبیرستان آشنا شدم. اعتراف می کنم که در سراسر عمرم، در برابر کمتر سخنی بدین حد سر تعظیم فرود آورده ام. کلمات بلخی با بند بند جانم بازی می کنند و مرا به ملکوتی وصف ناشدنی می برند. روزهای نخست آشناییم با وی، بارها می ماندم که با خواندن این اشعار نغز، بگریم یا خنده سر دهم؛ که نیک شادی و غم را به هم آمیخته بود ـ شادی از وصف یک احساس متعالی به شاعرانه ترین تعبیر، و غم از عمق جانکاه تنهایی صاحب آن حس، و دردمندیهایش. از آن دوران تا کنون بارها اندیشه ها و پیشه های فراوانی همراهیم کرده اند و مرا چندی به خویش دلگرم داشته اند؛ اما تنها یار تا کنون باقی من، غمهای بلخی است.


 

آدرس پایگاه انترنتی استاد فرهنگ مهروش :

http://www.fmehrvash.com/

در بخش ( برای دلم) صفحه ای   برای علامه بلخی (ره)  تدارک دیده اند

که قابل تأمل است.

 

+ نوشته شده در  2010/7/26ساعت 12:22  توسط شراره بلخی  | 

 

سـخن است آنکه توچون لؤلؤ لالا  داری       یا که در سلک سخن  عقد  ثـریا داری

نــیست در باغ و نه درصحن چمنها اثری        آنچه ای غنچه تو در سر سویدا داری

سوی مــا  آختـه ای ابرو و مژگان  کلام         ترک من باز مگر فکرت  یغما  داری

مژده بــخش  دل  من  مژدۀ  غیبت بخشم         زود حاصل  شودت  آنچه  تمنا  داری

ای خـوش آن روز که آیم به کنارت گیرم         گویم ای بلبل شوریده چه غوغا داری

لب وچشمان توبوسم که بدان هردونهان         سحر هارونی و اعجاز مسیــحا داری

مکش از سلسلۀ زلف سخن  پای  برون         هست سودای سرم آنچه تودرپا داری

ز  ره عقل فروشان بگذر  مجنون  باش          تا که در کوی جنون طره  لیـلا  داری

ساقی دهر گرت زهر دهد نوش و مرنج           زانکه درزایقه بس شهدمصفی داری

به  جوانان  وطن  باز  رسان  پیـــغامم           ایکه در دل هـوس  سیر اروپا  داری

فـر و  فرهـنگ  بیاموزنـد  آدات  فرنگ          تو که میراث پدر کسوت تقــوی داری

جلوۀ  شاهد  امروز  فریبــــت  نـــدهــد           با  خبــر  باش  که  آیندۀ  فردا  داری

این دبستان بتو  آموخت  معمای  حیات           امتحان می شوی و حل  معما  داری

                        بلخیـــــا خاک تو چون هم سفر باد صبــاست

                        بر  رخ  اهل  نظــــر  خــــوب  تـماشا  داری 


غزل مسلکی در شدت مرض در شفاخانه سرودم

 

هر  که  رهش  وادی  لیــــــلاستی                 آبله اش  زیـــــب  کف  پاستــــی

کشور  دل  رفت   به  تاراج  عشق                بین که ز یغماش چه غوغاستــی

می برد  از  دیــــدۀ  یعقـــوب  نـــور                تا کشش از طــــــرف زلیخاستی

مرشد مستان  چه  عجب  نغز  گفت                خود  گذری  حاصـل  تقوی ستی

جانب  رنــــدان  به  حقــارت  مبین                 باده کشان  شافــــع  فـــرداستی

پاک  شو  آنگـــه  به  خرابات  شو                خـــاک  در  میــــکده  سرهاستی

از کف ساقی  بستان  هر  چه  داد                 زهــــر  و  یا  شهـــد  مصفاستی

تا  نکشی  جــور  بیابـــــان  عشق                 لاف  مـــزن  دعـــوی  بیجاستی

خلوت  دلــــــدار  ز  دل  جوی  باز                 دور  مــــرو  گمشــــده  پیداستی

راز  اناالحق همه جا  گشت  فاش                 دار   بــه   ذرات   مهیـــــــاستی

هست  تحـــــول  همه  پیک  کمال                  نقش  صور  فــرع  هیولی ستی

قافــله ها  از  وطن  خلق  و  امر                 در  ره  او  بادیــــه  پیــــــماستی

قــــطره  گهی  جانب  افلاک  رفت                 گاه  گـــــهر  در  دل  دریــــاستی

رنجه مکن خویش که در بیــخ گل                 محنت  سر  ما  دم  عیسی ستی

                       بلخـــــــــی  از  این  نکتۀ  مبهم  خموش

                       لفظ نــــه  انــــــدر خــــور معنــــــی ستی

 

۲۹/۱۱/۱۳۳۷ ـ محبس دهمزنگ


 سهمیست هـــر  کسی  را  مقدار  زندگانی          باید که سعی ورزیم در کار زندگانی

آزاد   از  تعقــــل  خــــوش  می نمود   اما           سرمایۀ  خرد  شد  سربار  زندگانی

مقصد  چه  بود  تا  کی  رنج  حیات  بردن           معلوم نیست کس را معیار  زندگانی

جز  ریشۀ  محبت  فرع  است  آنچه  بینی           ارباب  عشق  دانند  اسرار  زندگانی

در کوی می فروشان می خور بیاد مستان           شاید  که  یاد گیری  ایثــار  زندگانی

دی رند  باده  نوشی  با  شیخ  شهر  گفتـا            تا چند  سبحه  سازی  زنار  زندگانی

تعمیر عمر  باید  از  عدل  و  داد  کــردن            تا  منـــهدم  نگــــردد  دیوار  زندگانی

ای برتر ازملایک لختی به خویش  بازآی            در دست نفس تا کی  افسار  زندگانی

هشدار کین  بیابان  بیخار  نیست   گامـی            مرد آن بود که گل چید ازخار زندگانی

بیدرد قوم حیف است در زنگ مرگ مردن           با خون خویش بزدای زنگار زندگانی

خاک ره  مرا  می  شو  کز  غبار  خاکت            طرح  دگر  بریزد  معـــــمار  زندگانی

                            بلخـــــی  چو شام گردد  صوم  وصال  آخر

                            با  آب  تیـــغ  خوشتــــر  افـــطار  زندگانی               


                                 غزل 

بازار  دهر  نبود  جز  ماجــــرا  فروشی           یکسو  نیاز  یکسو  ناز  و  ادا  فروشی

ما و نیاز و عرضی بر آستان  مطـــــلق            کآنجا رواج  نبود چون  و  چرا  فروشی

زلفش به باد میداد از هر دو سو دلم را            یک مشتری چه سازد با این دوتا فروشی

طی   طریق  وحــدت  مشکل  نبود  اول            مشکل  فتــاد  آخر  از  رهنـــما  فروشی

ایمان و حسن فطرت دادن به  نیم  نانی            بیگانه  عار  دارد  زین  آشنـــا  فروشی

فریاد بلبلان نیست  جز  یاس  شادمانی            کآندر چمن  ندیدند  مهر  و  وفا  فروشی

فصل بهار گل داشت یک پیرهن دریدن             دلال  صبــح  دارد   چاک  قبــــا  فروشی

در  باغ  زندگانی  فیاض  حاصلی  شو             تنها  به  سرو  زیبــــد  قد  رسا  فروشی

بر  رنجبر فروشد هر کس متاع خودرا            جمعی دوا  فروشی  جمعی  دعا  فروشی

چون شیخ نیست امروز اهل قلم گرفتند           میــراث  شیخ  یعنی   رنگ  ریا  فروشی

بر  پیـــشۀ  تملق  نام  هنــر  نبنـــدیـــد           جز گرد  ره  ندارد  این  خاک  پا  فروشی

یارب که بسته گردد دکان مفتی شــهر            تا  از  وطــن  برافتد  رسم  خـدا  فروشی

ازخون کشتۀ عشق ساقی به چهرۀ خم           واضح نوشت کاینجا است آب بقا فروشی

                             آزاده کیست بلخی در کیش عشق و مستی

                             آنکو  گرفت  جامی  از  این  بـلا  فروشی                        


                  به روح پاک مولانای بلخی

 

جنون افزا بـــود صهبـــــــای بلخــــــی                می عشق است در مینای بلخـــــــی

اگر حـــرف از مقید  بر  زبان  داشــت                بود مطلق غرض سودای بلخــــــی

ز کثــــــرت گر سخن در مثـــنوی راند                به وحدت جوش زد معنـــای بلخـــی

بکف دارند   غــــواصان  عـــــــرفان                هزاران  گوهــر از  دریای  بلخــــی

درون   ذره کشــــــورها عیـــان  دیـد                نگاه  تنــــد  بـــــرق آسای  بلخـــــی

نه  تنها   در  دل  قونیه اش  جاســت                دل  هر  اهل  دل  شد جای  بلخـــــی

به  بلخ  و  روم  کی  گنــجد  کمالش                دو عالم پر  شد  از غوغای بلخــــی

بسی  جام  از  خم   توحید  نوشیــــد                نشد  تسکیــــن  استســــقای  بلخــــی

به  جز  بر  آستـــان  حق  نشد  خـم                 سر  پر  شور  استغنــــــای  بلخــــی

ادب  را  غنــــچۀ  اکمال  بشکفــــت                ز یـــــمن  همــــت   والای   بلخـــــی

                           به قرن بیست از بلخـــــــی درود است

                           به  روح  پـــاک   مــــولانای  بلخــــی       


                         عشق و زندگی

 

دیده  شد  راه  روان  در  طلـــب  کام  بسی         پخته در عشق کمی دیده شد و خام بسی

آنکه از ناوک مژگان نگریزد چه کسیست           مدعی  در  طلــب  وصل  دل  آرام  بسی

محرم واجد هر شرط در این کعبه کجاست            گر چه بستنند بخود  جامۀ  احرام  بسی

حسن یارازهمه سورو به تجلی است ولی            پیش هر  چشم  بود  پردۀ  اوهام   بسی

تا از این بحر که را گوهر  مقصود  دهند            در  تکاپوی  بود  صاحــــب  اقدام  بـسی

شاهد  رؤیت  ابروی  هلالش  بشر  است             ورنه ارباب تماشاست به هر بـام  بسی

قسمت ما مگر از حلقۀ این دایره   نیست              صبــح  اقبـــال  ندیدم  ولی  شـام  بسی

اثـــــر  آبــــلۀ  پـــای  بمجنـــون   زده اند             هست در وادی لیـــــلی اثـــر گـــام بسی

می  بغیر  از  خــــم  آغاز  نیابـــیـم   دگر             تا  به  انجام  بنوشیم  اگر  جــــام  بسی

شیرپستان بمدارا بمک ای کودک مــست             خورده خون  پسران  ما  در  ایام  بسی

نبـود  جز  عقب  پیــــر  خرابات  فــــلاح              ایستـــادیم  در  این  رهگذر  عام  بسی

آخر ای  رهبـــر  توفیق  خدا  را  مــددی              در رۀ  هستی  ما  دانه  یکی  دام  بسی

مژده لطف  به ما  از  در  میخانه  بگیـــر             شیخ را جنت و  هم  سفرۀ  انعام  بسی

                         بلخیـــــا در گذر  از  شرح  معمای  حیـــات

                         چون شکستند در این  مرحله  اقلام  بسی            


                                  غزل

 

مزد عزم تن  گذشتن  راست  جان  دیگری       رستن از این کلبه دارد صد جهان دیگری

مرد را نبود بغیر از یک  نفس  همت عیار        بر زر خالص چه  حاجت  امتحان  دیگری

اختیارت کز نگاهی  میکُشی  یا غمزه ای         جز همین جان نیست مارا ارمغان دیگری

مرغ دست آموز عشقم  بر در  پیــر مغان         خاک  می گردم  نه  اندر  آشیــان  دیگری

طی خارستان محنت کی توان  با  پای ناز        دارد  این  پیچیده  وادی  رهروان  دیگری

ای کمال آموزفطرت باش برخوردارخویش       شرم بادت  افتخار  از  استــخوان  دیگری

باغبان باغ  ما  را  ذوق  گل  پرور   نبود        ورنه این گل نیست  اندر  بوستان  دیگری

پاسبانا سوخت مرتع کاشکی این گله هم          یا  بچنگ  گرگ  بودی  یا  شبان  دیگری

تا  تملق   رایج  ملک  است  کو  آزادگی         نـــام  آزادیـــــم  امـــا  بردگــــان   دیگری

بر لب جام قناعت کرده اند  این  پند  نقش          آب تاک خویش خوردن به ز نان  دیگری

کشتۀ آزاد هرگز   تلخکام   مرگ   نیست         بسمل تیقش نگردد  خون  چکان  دیگری

                              سوختیم و داغ ما تغییر ماهیت نیافت

                              بلخیــــا دارد مزار  ما نشان  دیگری

 

۱۸/۱/۱۳۳۸ ــــ محبس دهمزنگ 

+ نوشته شده در  2010/5/13ساعت 15:20  توسط شراره بلخی  | 

 

دوستان گرامی سلام علیکم و رحمت الله و برکات

شما می توانید از این بعد به وب سایت علامه شهید سید اسماعیل بلخی (ره)

نیز مراجعه نمایید. بنده تلاش دارم که مطالب را از وبلاگ علامه به وب سایت

ایشان منتقل نمایم که این خود نیاز به زمان دارد. وب سایت امکانات بیشتری

برای سریعتر پیدا کردن مطالب دارد و خداوند این امکانات و نعمتهای خودش

را به ما و شما هدیه نموده تا شاید او را شکرگزار باشیم.

برای ادامۀ کارم در این راستا بسیار نیازمند همکاری و همایت شما عزیزان

می باشم .    التماس دعا

آدرس وب سایت جدید علامه بلخی (ره) :

http://balkhi110.epage.ir/

 

مغرور طول عمر مشو نصف او شب است

                                                  وآن نصف روز هم همه در محنت و تب است

ساقــــی  بیار  بادۀ  گـــــل  فام  عافـــــیت 

                                                  کاین جان عاریت شده هر لحظه بر لب است 

سهوالقلم نداشت  چو  آن  منشی  نخست

                                                 هر فصل از این کتاب که بینی مــــبوب  است 

فرصت چو اندک است  بپا  خیز کار کن 

                                                 بنگر چسان بکار تو خورشید و کوکب  است 

معمار قصر کون چه نقش بدیع  ساخت 

                                                هر  کس  که  این  بدیع  شناسد  مؤدب  است

غوغای دهر نیست بجز خواهشات نفس 

                                                 گر فتنه در  ممالک  و  تفریق  مشرب  است

آیا  چسان  ز  نالۀ  زن  بیوه  آگه  است 

                                                  آن مست جام عیش  که  مرور  منصب  است

غفلت بسی خطا است ز ایتام خشک لب

                                                 ای آنکه خون خلق تو را باد  غب  غب است

صوفی تو چند روز  خدا  را  کنار  باش

                                                 مردم  گرسنه اند  تو  را  جنگ  مذهب  است

بلخی اگر چه دعوی آزادگی بسی است

                                                  آزاد  نیست  آنکه  بوجدان  مــعــــذب  است

۱۳۴۰/۵/۲۲  ـــ محبس دهمزنگ


خطابۀ انتباهی بلخی

 

ز عصای قال بگذر به  قدوم  حال  برخیز      

                                                که به کاروان  رسیدن  نبود محال  برخیز 

به خیال خام هرگز نرسیده کس به  منزل    

                                                تو بسوز پخته تر شو  ز چنان خیال برخیز

اگرت هوای کام است بشتاب نیم گام است   

                                                 ستم  فراق   تا  کی  ز پی  وصال   برخیز

تو اگر دوام خواهی  ز وفا بنوش  جامی   

                                                  بشکوۀ عشق و مستی نرسد زوال  برخیز

بنگر که مرغ دانش بفلک  کشود  شهپر  

                                                   تو که شاه  باز  بودی بکشای بال  برخیز

عجب است زان توکل که تو بار خلق باشی   

                                                  به قفای سعی وکوشش  بود  اتکال  برخیز

به طریق رادمردان قدمی بنه به مردی      

                                                  که جمال و مال و شهرت تبود کمال برخیز

نبود به مرد مشکل ز حرام در گذشتن

                                               تو   به  پاس  بینوایان  ز  سر  حلال  برخیز

شده عمرها که بر ما ز رقیب طعن باقیست

                                                بزدا   ز   روی  مـــلّت  نم  انـــفعال  برخیز

به نخست رجم باید ز حریم محتسب را

                                              بشکاف  از  قـیامی  دل  ماه  و  سال  برخیز

ز یکی بلا چو رستی ز دگر بلا بیاندیش

                                              به هزار قید و شرط است کمک  شمال  برخیز

چو حجاب عیب و زشتی بجز از هنر نباشد

                                            تو هم ای خجسته خواهر بصف  رجال  برخیز

به خوشی ز هیچ قومی نشده است جهل زایل

                                             به  سلاح  عـــلم  و  دانش  زرۀ  جدال  برخیز

مدد مسیح همت چو روان فزا است بلخی

                                            به  عظام  مرده  بر گو  ز  ســیاه  چال  برخیز

 


 

ما  را  به  باده  نوشی  مستی  گواه  کافیست

                                               بر عفو جرم تقوی می عذر خواه کافیست 

کاخ  جــــنون  که  او  را  قــــید  حدود  نبود

                                                 هر  بی  پناه  کاید  آنجا  پناه  کافـــیست

سامان  دلـــــــبری  را  هر    خو برو   ندارد

                                               ور حسن محض باید یک روی ماه کافیست

مردش مخوان که شرم است اطلاق اسم مردی

                                               آنرا  که  رسم  مردی  تنها  کلاه  کافـیست 

جانا مراست یکدل بستی دو صف ز مژگان

                                              زینسان  بقتل  عالم  یکـتن  سپاه  کافــیست

رضوان و حور و غلمان از شیخ شهر ما را

                                             گاهی  ز  چشم  مستش  نیم  نگاه  کافــیست

تضییع  وقت  تا   چند  در  خانقاه  صــوفی

                                            پرهیز  خودپرستی  ارشــــاد  راه  کافــــیست

اتیان بطاعت ارنیست رو کن به شرمساری

                                           در  یاد  دوست  بودن  وقت  گــــناه  کافــیست

با  آبروی  مــــردم  بازی  مکن  بسی  شد

                                             بهر  فنای  قومی  یک  روسـیاه  کافــــیست

از رفتگان چه باقیست یادی ز خوف و زشتی

                                              گر چشم عبرتی هست این انتباه کافـــیست

بی سوز دل چو نفعی  در  کثرت  دعا  نیست

                                               ایــدل  اگر  بسوزی  با  نیم  آه  کافـــیست

در  بـــــند  زلف  بودن  آزادگـــیست  بلخــی

                                              ما را به صدق مطلب زندان و چاه کافیست

 

۱۳۴۰/۵/۱۱  ـــ   محبس دهمزنگ 
 

+ نوشته شده در  2010/5/5ساعت 23:8  توسط شراره بلخی  | 
منقب حضرت زهرا (س)

 

طی شد بساط عمر برنج و مشاجرات          دیـدم ز کــید چـــــــرخ بـــسی ناملایمات

طفلی ز مهد و دامن مادر گذشت زود         در کـــوچه شد شــــروع زمـان ملاعبات

آن هم چوخواب رفت ومفادی بمن نکرد      یعنی که بود خوردن و تفریح و مهملات

چون نوبت غرور جوانی بمن رسیــد          با خـــلق و با خـــدای شـدم در محاربات

باقی در ادامۀ مطلب...


ادامه مطلب
+ نوشته شده در  2010/5/2ساعت 22:11  توسط شراره بلخی  | 

 

  بِسمِ اللّه الرَّحمنِ الرَّحیمِ

 حدیث کساَء با صدای علامه بلخی قسمت اول:

 http://de.youtube.com/watch?v=7t9co9D5EXU 

 حدیث کساء با صدای علامه بلخی قسمت دوم:

http://de.youtube.com/watch?v=cgBFPWgnolI 

حدیث کساء با صدای علامه بلخی قسمت سوم:

 http://de.youtube.com/watch?v=7_s6ZkLaMfQ

 

ترجمۀ حدیث شریف کساء بطور ترجیع 

 12 بند یادگار ایام زندان علامه بلخی (ره)

تقدیم برای ایام شهادت حضرت فاطمۀ زهراء(س)

 

   بند یک 

 

 باز  زد  بر  سرم  دگر  ســودا           شد دلم پر ز شورش و  غوغا

به   تقاضای   الجنون  فــــنون           شد جــــنون دگر  به  من پـــیدا

عقل  حشمت  مقام    را دیـــدم            لنگ لنگان روان سوی صحرا

گفتم  ای  حاکم   نظام   وجــود            می نشاید تو را در این  بــــیدا

از چه گشتی به کسوت مجـنون           مگرت برده  طــــــــرۀ   لــــیلا

گفت رو ، رو که من تهی دسـتم          عشق  زد  بر  بـساط من  یغما

گفتمش ای خرد ز عشق مـــنال            که  بود عشق  مقـصد  اقصی

گر  فـــروغ  تجــــلی اش  نــبود           نیستی  غـــــیر  دیدۀ   اعــــما

هر کجا  دیدیش  ز  شوق  بـگو           ذکر  سبحان   ربــی   الاعلی

گفتمش این و بردمش با  عــزم            تا  بـــدرگاه  عشــق   راهنما 

گفتم ای شعله ات جهــان افروز          عقل  باشـد  تو را  کمینه  گـدا

بار فرمان همی کشـــد بـر دوش          آنچه   دانی   صلاح  او  فرما

به شکر خنده گفت:هان ای عقل           اولاً   نویش    بایدت    صهبا

چون شدی بیخبر ز هستی و هم            برفکن خویش را در این دریا

چیست  دریا  ولای  احمــد و آل           غوطه زن تا شوی ز اهل صفا

هم  بود  بحـــر، هم  بود  کشتی           منجی   نوح   خمسة   النجبــا

چون   گرفتار   حادثـات   شدی            یاد  کن  قصۀ  حدیث   کســاء

آن  حدیث  مبـــارکی  که  شدنـد           احمـد  و  اهلِ  بیت  زیر  عبــا

این بفرمود عشق،پس من و عقل        بر   گرفتیم   از  کَفَش   مینـــا

نوش  کردیم  جام  و این مطلـب          می شنیــــدیم از همه اعضاء :

       صفت از ذات حق چو نیست جدا

       پس  به  زیر  کساء که بود خدا

                                                            

                                                    بند دو

 

بعد  حمد  خدا  و  نعت  رسول          بشنو این حدیث را ز بـتــــــول

از  بـــیان  شفـــیعۀ   محــشر          هست در منتخب چنین منـــقول

که  به  یــــوم  سعید  از  ایام           پـــدرم  طبق  عادت  معمـــول

بـــدر حجره ام  ز  راه  کــــرم          منبع  لطــــــف حق نــود نزول

باقی در ادامۀ مطلب....


ادامه مطلب
+ نوشته شده در  2010/4/27ساعت 22:52  توسط شراره بلخی  | 
 

علامه شهید بلخی(ره) از نسل میر سید علی(جد سادات بلخاب)

  کانون فرهنگی وهفته نامه عصر نو

 

 از سيد اسحاق شجاعي


نسل ميرسيدعلي جد سادات بلخاب از سه فرزند او برجاي مانده اند که عبارت باشند از فرزندان ميرسيد حسين و ميرسيد محمد و ميرسيد مراد. بخشي از سادات قريه هاي پاي مزار و سيوک و مرغزار و کمرسادات و مرکز ترخوج و بسيار از سادات تگاب هاي سانچارک از بازماندگان ميرسيد حسين و بخش ديگر از فرزندان ميرسيد محمد هستند.
فرزندان ميرسيدعلي در همان اطراف و حظيره خودش مدفون هستند جز يکي به نام ميرسيد مراد که در قسمت شرقي دره بلخاب به خاک سپرده شده است و محل مراجعه و زيارت و برآورده شدن حاجات مردم است. نسل ميرسيد مراد در قريه هاي سرپل و ميرسيد مراد و قريه هاي ديگر اطراف جد خود زندگي مي کنند. علامه شهيد سيد اسماعيل بلخي از نسل ميرسيد مراد بوده و در قريه سرپل به دنيا آمده است.

فرزندان ميرسيد علي پس از او راه پدر خود را ادامه دادند و پرچم دين و دانش را بردوش گرفتند. اولين عالمي که نام و مشخصات او تا اندازه هايي ثبت شده است مرحوم سيد مسعود بلخي است. او از قريه مغزار بوده و ظاهرا در حوزه علميه مشهد درس خوانده و به بلخاب بازگشته و به ارشاد و هدايت مردم پرداخته است. گرچه ما از تولد و وفات و فعاليت هاي علمي و ديني او اطلاع دقيقي نداريم. 


باقی در ادامۀ مطلب...
 

ادامه مطلب
+ نوشته شده در  2010/3/11ساعت 0:9  توسط شراره بلخی  | 

 

 اشعار علامه بلخی در بارۀ انسان

 

۱. ز عصای قال بگذر به  قدوم  حال  برخیز ......

۲. ما  را  به  باده  نوشی  مستی  گواه  کافیست.....

۳. مغرور طول عمر مشو نصف او شب است.....

۴.ناز عشق است که بر سنبل نسرین آموخت........      

باقی در ادامۀ مطلب.....                                             


ادامه مطلب
+ نوشته شده در  2010/1/7ساعت 19:31  توسط شراره بلخی  | 
   

اشعار علامه بلخی( محرم 3)

 

۱. محوند کاینات سراسر بکار عشق......

۲.  ای بسرعاشقان گرمی صهــــبای   تــــو ......

باقی در ادامۀ مطلب....                 


ادامه مطلب
+ نوشته شده در  2009/12/9ساعت 0:7  توسط شراره بلخی  | 
لیستی از چند تن از مفقودالاثران :

http://www.pbalchi313.blogfa.com/

 

+ نوشته شده در  2009/9/9ساعت 11:6  توسط شراره بلخی  | 
 
اشعار علامه در بارۀ  خودشان ۲
 
 
 
۱ ـ ما را دیار عشق زمانی مقام شد......
۲ ـ هر کس که چو ما طالب منزلگۀ یار است......
۳ ـ قطره ام   لیک  ز بحری  که  محیطم  از اوست.....
۴ ـ ما عاشقیم مقصد ما جلب  سود   نیست.......
۵ ـ ما را شرار عشق به  وضع  عجیب  سوخت......
۶ ـ در کوی خرابات که شه هست و گدا هست.......
۷ ـ دوست جای دیگر و من مانده ام در کوی دوست..........
۸ ـ ما را نه غم جنت و نه حسرت حور است........
۹ ـ دل   که   آشفتۀ  آن  طُرۀ   طرار  شود..........

ادامه مطلب
+ نوشته شده در  2009/4/18ساعت 1:32  توسط شراره بلخی  | 
 

معرفی کتاب شب دیجور از سید اسحاق شجاعی

كتاب حاضر كه شامل 8 بخش و 3 پیوست می‌باشد به شرح حال و آثار مربوط به علامه شهید سیداسماعیل بلخی شاعر، عالم و مبارزه مشهور افغانستان می‌پردازد. از جمله مندرجات كتاب عبارتست از: از نگاه تا بیگاه (مقاله‌ای در خصوص بلخاب زادگاه علامه، مقاله‌ای در باب شهادتش و متن گفت‌وگویی با دو دختر گرامش صدیقه و خدیجه بلخی، در حدیث دیگران (سیمای زندگانی سیاسی و دینی ایشان از نظر علماء، رجال، و سیاسیون چون: امام خمینی (ره) آیت‌الله حجت، امام موسی صدر، .....)، در باغ خاطرات (شامل خاطراتی از علامه بلخی از زبان شخصیتها و علماء و دوستان)، مقاله‌ها (شامل 18 مقاله درباره افغانستان و قیام علامه، فعالیتهای سیاسی و مذهبی، ویژگیهای شخصیتی و اندیشه‌های بنیادی علامه و مواردی از این قبیل)، میراث جاودانی (معرفی دو نسخه خطی و گزیده‌ای از تعدادی سخنرانی، خاطرات زندان، نامه‌ها و اشعار علامه به همراه توضیح و نقدی خلاصه)، هم‌صدا با حلق اسماعیل (شامل 16 قطعه شعر در قالبهای رباعی، غزل، آزاد كه درباره علامه سروده شده است)، بازتاب (شامل معرفی كنگره‌ها و سمینارها، متن ویژه‌نامه‌ها و معرفی كتابها و بریده جراید مربوط به علامه بلخی)، پیوست اول: سال‌شمار زندگی علامه از تولد تا شهادت، شجره‌نامه و زندگی‌نامه علی‌آقا بلخی پسر علامه. پیوست دوم: فهرست نامهای كسان و جایها، پیوست سوم: تصویرها و نمونه‌های دست‌خط علامه و اشعار خوشنویسی‌شده به همراه زیرنویس.

http://www.iricap.com/book.asp?id=704

+ نوشته شده در  2009/2/4ساعت 8:7  توسط شراره بلخی  | 
 

 

 وهابیت مانع وحدت امت اسلامی:
 
 
 برای خدمت ،بازسازی و وحدت آیندۀ وطن اسلامی خویش چکار باید کرد؟
 
 
۲ـدر لابلای زندگی افغان http://www.a-besharat.blogfa.com/( بشارت) 
۵ـ تاریخ افغانستان را مطالعه کنیم: http://k1342b.blogfa.com/ (علی اکبر فیاض)
۶ـ  پیام های انسانی نهضت حسینی  http://10sh.blogfa.com/  (اسحاق شجاعی)
۷ـ برای تحکیم وحدت،جغرافیای ولایات وطن خود را بیشتر بشناسیم:
          http://afghania.blogfa.com/cat-4.aspx (افغان)
۸ـ تلاش یک هموطن برای تشکیل کتابخانه http://manaqebi.blogfa.com/
۹ـکودکان افغان خارج از وطن در انتظار تعلیم  http://afghanch.com/ 
۱۰ـ آسیب شناسی وحدت اسلامی http://www.najoha.blogfa.com/ (عرفان)
۱۱ـ توجه به تعلیم و تربیت اطفال وطن کارکرد کودکستانی در بادغیس
۱۲ـ کمر همت ببندیم برای آبادی وطن http://herattak.blogfa.com/post-77.aspx (صلح محور)
۱۳ـ ارایه کمک تخصصی به صورت رایگان یعنی علم خود را در خدمت مردم
بیچاره وجنگ زده قرار بدهیم مثال:آقای داکتر صمد علی مرادی در وبلاگ
 شان به سوالات  پزشکی و صحی مردم جواب می دهند.
۱۴ـ  پالایش زبان فارسی در افغانستان(کاظم کاظمی)
۱۵ـ  وحدت ملی و موانع فرهنگی آن در افغانستان(سید اسحاق شجاعی)    
 
 
 
 
 
کودک شیر مست ما طفل وطن پرست ما
 
+ نوشته شده در  2009/2/3ساعت 1:29  توسط شراره بلخی  | 
 

بسم الله الرحمن الرحیم 

این زندگینامه توسط یکی از نوه های علامه شهید بلخی(ره)، خانم سیده افسانه اکبرزاده 

برای دیوان علامه تهیه شده و توسط حاجیه خانم خدیجه بلخی دختربزرگوار علامه بلخی

باز نگری و در جوزای سال ۱۳۸۱ هجری شمسی به چاپ رسیده است.

  گوشه هایی از زندگی شهید علامه بلخی(ره)

علامه شهید سید اسماعیل بلخی (ره) از  چهل و هشت سال عمرشان پانزده سال آن را

 در  حبس و  سی  و دو  سال  باقی  مانده  را  در  فراق  از  دیار  و  تبعید گذرانیده اند.

 بخشهای قابل بررسی زندگی علامه بلخی (۱۳۴۷ـ۱۲۹۹) بر نوع نگرش او بر مصایب ،

 مشکلات  و نارسایی ها به چند گروه تقسیم  می شود :..........

 متن کامل در ادامۀ مطلب

 خاطرات علمای بر جسته با علامه بلخی(ره)


ادامه مطلب
+ نوشته شده در  2009/1/20ساعت 22:55  توسط شراره بلخی  | 
                                                   

فهرست اشعار علامه در بارۀ وطن

 

۱ـ حاجتی نیست به پرسش که چه نام است اینجا....

۲ـ مایۀ آسایش جان خون و استقلال ما....

۳ـ زادگاه نامور مردان هرات....

۴ـ شرم است که شد رنگ لب و شانۀ ما قرض....

۵ـ ما را ز می و میکده مطلوب دگر هست.....

۶ـ در بسم الله وحدت با نقطۀ خون باید.....

۷ـ ای وکیل این دوره ، ناله را ز دل سر کن.....

۸ـ باده نوشان چو سحرگه بدعا برخیزند.....

۹ـ مستبد ای کهنه شاگرد فرنگ.....

 ۱۰ـ این بار منتخب شده از ما شو ای وکیل....

۱۱ـ باز مطرب زد عجب چنگِ دگر....

۱۲ـ زین جهانی که در آنیم بجز غم مطلب.....

۱۳ـ دل که در وی عشق نبود حفرۀ تنگ است و بس....

۱۴ـ بوی عنبر دارد گرد و غبار گردیز......

۱۴ـ ای سوز دل پیامی گو با پیام امروز......

۱۵ ـ بر در میکده منقوش چنین ارشاد است........

۱۶ـ دانی چه سبب شد که بود پیشۀ ما قرض......

۱۷ـ این جنگ و جدال بشر از علت جهل است.....

۱۸ ـ ما درس تمدن ز چه در سینه نداریم.......

۱۹ ـ چه ابتلا است که در هر بلاد می نگرم......

۲۰ ـ ای هموطنان هموطنان هموطنان کو........  

 


ادامه مطلب
+ نوشته شده در  2009/1/12ساعت 8:21  توسط شراره بلخی  | 
  

فهرست اشعار بلخی ( جهانداری ۱ )

۱ ـ دانسته شد که خصم ملل جز یهود نیست.....

۲ ـ شد چند روزی در جهان کز " یونو" این آواز شد.....

۳ ـ سالها شد، گشته مطرح در جهان خلع سلاح.....

۴ ـ از خون بینوایان اخز مفاد تا کی......

۵ ـ ای خواجه ! جهان یعنی یک خنده و صد گریه.....

۶ ـ افتاده بشرسخت به قلاب سیاست......

۷ ـ مرا جام دل از این یاد خون است....

۸ ـ افتاده ام امروز به سودای مودت.....

۹ ـ در قرن مشعشع چه عجب فتنه عیان است....

۱۰ ـ دیدی ز جهان سلسله داران همه رفتند ......

۱۱ ـ  بسا شرم است بر مردی که از جور زمان گرید.....

۱۲ ـ در بسم الله وحدت با نقطۀ خون باید....

۱۳ ـ پرگار چرخ گردون دارد مدار آخر.....

۱۴ ـ فارغ  از مکتب عشاق جوانی آید.....

۱۵ ـ کی دهن شیرین توان از صحبت حلوا فروش.....

۱۶ ـ سحرگه غنچه چون بر چهرۀ باد صبا خندد......

۱۷ ـ افزوده بدل بــــسکه تمــــــنای تمـــــدن........

 


ادامه مطلب
+ نوشته شده در  2009/1/6ساعت 1:10  توسط شراره بلخی  | 
 

فهرست اشعار بلخی در بارۀ معصومین (ع)

۱ ـ پر فتنه شد تمام جهان وا محمّدا (ص).......

۲ـ هست به ما مرشد و مولا علی.......

۳ ـ  ای غایب از نظر شده یا صاحب الزمان.....  

۴ـ یک  جلوه  نما  عالم  ایجاد  فنــــا  کن.......

۵ـ ملکی لیک به شکل بشرت  ساختــــه اند .....

۶ـ ای حب تو میزان حقیقت و مجاز است .....

 


ادامه مطلب
+ نوشته شده در  2009/1/5ساعت 9:57  توسط شراره بلخی  | 
   

 فهرست اشعار بلخی ( جهانداری ۲ )

۱ـ اساس شور و شر ای قاره پیما ......           


ادامه مطلب
+ نوشته شده در  2008/12/30ساعت 10:3  توسط شراره بلخی  | 
 

اشعار علامه بلخی ( محرم ۱)

۱ ـ زد پرچم حریت آن رهبر آزادی....

۲ ـای که از آتش عشقت همه جا می سوزد.....

۳ ـ ای مبتلای عشق ترا ابتلا بلند.....

۴ ـ ای بقعۀ رسول به راه خدا شهید....

۵ ـ ای که در کرب و بلا کرب بلا پاشیدی.....

۶ ـ تاسیس کربلا ، نه فقط بهر ماتم است.....

۷ ـ در دشت عراق آمد آن رهبر آزادی.....

۸ ـ ای کشته ایکه اسم تو مشکل گشا هنوز.....

۹ ـ ای که عزم تو ز غوغای جهانت پیداست.....

 ۱۰ ـ ای که در بحر مشیت خطر انداخته ای......

۱۱ ـ ای حامی حقوق بشر انقلاب تو........

۱۲ ـ ای که در کشور مطق تو ز پا افتادی.......

۱۳ ـ ای که ظاهر عزم تو بطون شد معلوم......

۱۴ ـ دانیکه در جهان که بود اقرب حسین......

۱۵ ـ ای که بستی ز حرم در ره مقصد احرام.......

۱۶ ـ مست آن نیست که از میکده ساغر ببرد.......

۱۷ ـ ای بسر عاشقان گرمـــی صهبــــای تو.......


ادامه مطلب
+ نوشته شده در  2008/12/30ساعت 1:13  توسط شراره بلخی  | 
 

اشعار علامه بلخی ( محرم ۲)

 

۱. عباس ای که زیب دهد بر تو نام مرد......

۲. خدای داده ترا عز وجاه یا عباس......

۳. آن مظهر قدرت به جهان حضرت عباس.....

۴.چه  بود  کتاب  گیتی  همه  قیل  و  قال  مردی.....

۵.ای  که   رخت   آیت   یکتاستـــی ..... 

۶. ساقی جام ازل  داشت  تولی  عجب .....

۷. بر لبم چــــون  نام  عبـــــــدالله  رفـــــت.....

۸.  نقش مردی را نشان چون حضرت عباس کو....

۹. سر  چشمۀ  هر آب  لبش  تشنۀ   آبست ......

۱۰. بتی از خیمه بیرون  شد  به   ناگاه......

۱۱.  آید سروش غیب که آمد زمان عشق......

باقی در ادامۀ مطلب....                                                                          


ادامه مطلب
+ نوشته شده در  2008/12/26ساعت 9:11  توسط شراره بلخی  | 

 

 

 

باقی عکسها در ادامۀ مطلب 


ادامه مطلب
+ نوشته شده در  2008/12/25ساعت 21:59  توسط شراره بلخی  | 
 

اشعار علامه شهید بلخی در بارۀ طبیعت

 ۱ ـ آمد بهار جان من افسرده تا بکی......

۲ ـ نوروز مژده داد ز فصل بهار نو.......

۳ ـ نوروز شد که شاد کند ماه و سال را......

۴ ـ نوروز شد و گشت همه روی زمین سبز......

 ۵ ـ آمد    بهار   باز  به  گلزار  تر  قدم.......

۶ ـ ای شوخ بهار است بیا همره من شو......

 

 
 
 

ادامه مطلب
+ نوشته شده در  2008/12/23ساعت 1:38  توسط شراره بلخی  | 
 

قسمت اول سخنرانی علامه شهید بلخی:

http://de.youtube.com/watch?v=XA9PmM8adoM

 

قسمت دوم سخنرانی علامه شهید بلخی :

http://de.youtube.com/watch?v=nsLIq-pInL0

 

قسمت سوم سخنرانی علامه شهید بلخی:

http://de.youtube.com/watch?v=_YnR_8hVEwE 

 

قسمت چهارم سخنرانی علامه شهید بلخی:

http://de.youtube.com/watch?v=OBFecSAhTYE 

قسمت پنجم سخنرانی علامه شهید بلخی:

 http://de.youtube.com/watch?v=vHs0A7ys8-k

 

قسمت ششم سخنرانی علامه شهید بلخی:

 http://de.youtube.com/watch?v=xmsncRTAxYo

 

قسمت هفتم سخنرانی علامه شهید بلخی:

http://de.youtube.com/watch?v=5e-_idthx8Q 

 

+ نوشته شده در  2008/12/23ساعت 1:5  توسط شراره بلخی  | 
 

اشعار علامه بلخی برای خانوادۀ شان

 

عزیزم ای علی آقای بلخی !.....

ای همسر عزیز ! به زندان خوش آمدی.....

ز فرقتم همه احباب گشته سر گردان.....

عزیز دلربا عیدت مبارک.......

 


ادامه مطلب
+ نوشته شده در  2008/12/22ساعت 9:17  توسط شراره بلخی  | 
 
 
۲۱ ـ فرحت فز است صحنۀ بهار بلخ.......
۲۲ ـ اگر از غمزۀ جانان نترسی....... 

ادامه مطلب
+ نوشته شده در  2008/12/18ساعت 16:12  توسط شراره بلخی  | 
 

۱ـ ناز عشق است که بر سنبل نسرین آموخت.....

۲ـ کیست عاشق آنکه پیش از مرگ ایثاری کند.....

۳ـ مرو هر سو به کسب شهرت خویش.....

۴ـ راست گویم که ز بس فتنۀ ایام گذشت.....

۵ ـ مدار علم و عرفان ای معلم......

۶ ـ منــــــکه در بستــــان سرو خرامـــان دیدمش......

۷ ـ ای جان بتو پیوند ، تو جانانۀ مــــــا باش......          


ادامه مطلب
+ نوشته شده در  2008/12/5ساعت 11:29  توسط شراره بلخی  | 
 

 اشعار بلخی در بارۀ دین       

۱ ـ گفتم به مسلمان که دلت از چه غمین است......

۲ ـ می گفت بشر دین بود اسباب تنزل......

۳ ـ های ای بشر بیاموز درس از کتاب قرآن....

 


ادامه مطلب
+ نوشته شده در  2008/12/5ساعت 10:32  توسط شراره بلخی  | 
 

اشعار علامه در بارۀ  خودشان ۱

۱ ـ در کودکی چو راه دهن را شناختیم.....

۲ ـ این دم که یار ، قاتل جان فگار ما است....

۳ ـ ما تن به فنا دادیم تا زنده شما باشید.....

۴ ـ عشق را مفهوم خواهی از من دیوانه پرس.....

۵ ـ دل برد ز ما جلوۀ دلدار چه پروا.....

۶ ـ این دل و آن دلپذیر اگر بگذارند......

۷ ـ زانروز که ما در گذر عام فتادیم.....

۸ ـ کی غزالان را خبر حال اسیر یوز را.....

۹ ـ آه سحر ای مرهم هر زخم نهانم......

۱۰ ـ آن روز که طرح دل دیوانۀ ما بود.......

۱۱ ـ من ندانم عشق او را در کجا آموختم.......

۱۲ ـ بعد از این کس ننگرد بر جامۀ پارین من.....

۱۳ ـ مستی نصیب ما است که ما یار دیده ایم......

۱۴ ـ آمد از ناز طبیبی که دوایی دارم......

۱۵ ـ من فلسفۀ غیر جدل می نشناسم.......

۱۶ ـ ما مرغ دل ز قید تعلّق رهانیده ایم.....

۱۷ ـ من نه آنم که هوای سرو افسر دارم....

۱۸ ـ من ار فرمان دل باور نمی کردم چه می کردم......

 

 


ادامه مطلب
+ نوشته شده در  2008/12/5ساعت 1:31  توسط شراره بلخی  | 
                      شب دیجور

 

بس شگفت است به ما حالت زندان امشب

کنج تنهائی و سرمای زمستان امشب

جرم عشق وطن و حق طلبی یک ز هزار

می دهم شرح بر ملت افغان امشب

 


ادامه مطلب
+ نوشته شده در  2008/12/4ساعت 12:46  توسط شراره بلخی  |