| تبليغات | X |
|
سایت جدید شبکۀ جهانی امام حسین (ع) : http://www.imamhussein.tv/persian.htm مراجع تقلید : http://www.imamhussein.tv/maraje.htm
آدرس جدید ماهوارۀ (زتلیت) جهانی امام حسین (ع) :
۱۰۹۷۳/۲۷۴۹۰/ اچ پرچم حریّت
زد پرچــــــم حریـــــت آن رهبـــــــر آزادی در کرببلا با صـــــــد زیـــــب و فــر آزادی این درس به دنیا داد از مدرســـــــۀ مردی کز قتل نمی رســــــد، هر پیـــــــکر آزادی من بار ستـــــم را کی ، بر دوش کشم بال این رســـــم روا نبــــود در کشـــور آزادی بگذار شــود مقطوع ، رگ های گلوی من کز قطـــع رها سازم ، هر حــــــنجر آزادی قاسم بدهم ایــــــــنک ، در راه رضای حق قربانی حـــــق ســـازم ، این اکــــبر ازادی تا دست ابوالفضـــــلم ، از تن نفتد بر خاک از خــاک نـــــــبردارم ، آن مظــــهر آزادی طفلی به پدر گفتا ،کَی باب !منا اینـــجاست از چه نکنی قربان ، این اصـــــغر آزادی؟ با گردن در زنجیر ،عابد رود اندر شــــــام تا حرف به حق گویـــــد ، در مـــنبر آزادی در کوفه رود زیـــــنب ، تا اینکه کند رسوا مردانه لعینـــــــان را ،در محضـــــر آزادی این درس به مردم داد ، آن شاه بلنـــد اختر بر جمله جهان گردیـــد ،او رهــــــبر آزادی زان مدرسه آوازی ، در گوش تو شد بلخی تا آن که چو مجــــنون شد ، اندر بر آزادی
ای که از آتش عشقت همه جا می سوزد
ای که از آتش عشقـــت همه جا می سوزد دل هر ذره که بینــــم به عزا می ســـــــوزد شعله در خرمن ارواح برافـــروختــــــه ای شمع مسلک به مزار شهدا می ســــــــوزد از تو هر مشعل آزاد برافــــروخت چــــراغ زانکه در مشعلِ توحیـــــد وفا می ســــوزد جشن نور افکن خون محـو کند ظلمت جهل نور قدس است که در کرب و بلا می سوزد نینوای شرر افـــزا چــــه اثـــــر داد به نـای تا ابد حنجــــــــر هر نــــی ز نوا می سـوزد در کف حضرت عبـاس همی سوخت فــرات که لبِ قبــلۀ اربـــابِ دعــــــا می ســــــوزد گر نمی مانـــد از آن قــــافله جز ذین العباد فاش می دید فـــنا هم که بقــاء می ســـوزد آه از آن دم که شـــرر خیمۀ بیمار گـــرفت کعبه فریاد بــر آورد: منــــــا می ســـــوزد عشق غرّید که گر خیـــمۀ لـــــیلا ســـــوزد ز آتش غیرتِ من اَرض و سما می ســوزد حـــرم رهبـــــرِ آزاد ، اسیــــــر رۀ شــــــام در عرق ریزی این ، شرم و حیا می سوزد پای بر خار همی کوفت سکینه می گفـــــت خار وادی ز شـــــرار کــف پا می ســــوزد صبر زینب نه اگر آب به آتـــــش می ریخت روح هستی همه بی چون و چرا می سوزد خبر از کشتۀ اکبـــــــر به فغان ، لــــیلا برد ناقــۀ محمل از آن بانــــگ درا می ســــوزد بمدینــه ببر ای نفخــۀ صــــــبح این پیغــــام روضــۀ احمد از این باد صبــا می ســـــوزد گر قــدر نیز در این حادثه ذی مدخـــل بــــود همه داننـــد قدر هم ز قـضــــا می ســــــوزد دل تجلی گر یکتــاست در این واقعه سوخت بلخیا بین که در ایــن پرده چه ها می سوزد
ای مبتلای عشق ترا ابتلا بلند
ای مبتـــــلای عشــــق تــــرا ابتــــلا بلنـــــد بالای نفـی ،نفــی تــــو بـــــالا بــــلا بلنــــــد رمـــــزیست در نـــــدای الستت که تا ابـــــد ذرات را بـــــلای تـــــو از لابـــــلا بلنــــــــد از قطره های خــــون شهیــــدان مسلکـــت قالو بـــلا به کرببـــــــلا زان بـــــلا بلنـــــــد گردید حق به سایۀ نخلت مکین چـــو شــــد سرو قــــدت ز دوش رســــول خــــدا بلنــــد از ابتـلای حال تو کس را وقــــوف نـــیست امــــروز آستــــــان تـو از منــتــهی بلنــــــد از اشک چشم آدم و خاتـــم ثبــــــوت شـــــد قدر ســـــرشک ماتمت از ماســـــوا بلنـــــد توحیــد را اساس بنـــــا پختــــه گـــــشت تا شد پرچـــــــم مـرام تو در نینــــــــوا بلنـــــد از حلق گشته گان رهـت ای وفــــا شعــــار تا روز حشر بانگ شعـــــار وفـــــا بلنـــــــد آب فرات و دست علمــــــدار نکتــــه ایست بر آبــــــروی منـبــــــع آب بقــــــاء بلنــــــد آه از دمی که اکبـــــــر ذبح عظیــــــم تـــــو شد از حریــم کعبــــه بسوی منــــــا بلنـــــد دیدش خلیل آزر و با اشک شـــوق گفـــــت انـــدر رکـــاب پـــور تـــو صد مرحبا بلنــــد سریست بس نهفته تو را کاندم که از پیـش ریش و دو دســـت بـــود برای دعـــا بلنـــــد بدرید راز پرده ز عشق آن زمان که گشـت دستت ز حلق اصغــــر شیــــرین ادا بلنـــــد پر شد گفت ز خونــــش و بر شد بلامکـــان بر شــــد به پیشــــــگاه در آشنــــــا بلنـــــد کلک قدر نوشت از آن صبغـــــة اللـــهـــی خطی بباب کاخ قضــــــاء و رضــــا بلنـــــد نبــــــود ببارگــــــــاه رفیـــــع و جـــــلال ما مقــــدار هیــــچ واقعه زین ماجــرا بلنــــــد نازم به عزم و همت آن خواهرت که کــرد نعـــــش تــــرا ز خاک بــــــدون ردا بلنـــــد بر گفــــت کای خدای من ایــن هدیۀ قلیــــل بنما ز لطــــف خــــود بمقــــام اعلا بلنــــــد از مسلخ و ز نوک سنان اسم نمی زنیــــم ای نور لــم یـــزل ز کجــــا تا کجــــا بلنــــد زینب به محمل و تو به نی ، راز مبهمیست نــــاموس کردگـــار به زیـــر لــــوا بلنــــــد بلخــی که درس مسلک از مکتب تو خواند جان می دهـد به نعــــرۀ وا مقتـــــدا بلنـــــد
در دیوان بلخی علا چاپ شده است بنده آن را اعلا تایپ نموده ام لطفاً نظر خودتانرادر این زمینه ابراز فرمایید.
شهید ای بــقــعـۀ رسول به راه خدا شهیــــد گشتی تو در حمایت صدق و صفا شهیــد جد تو از تو بود تو از وی سزد که گفت ای خفتـه در مدینه و در کربلا شهیــد خون تو خــون احــمد و او روح انبیاء یعنی بکوی توست همه انبیاء شهیــــد ذبح عظیم نیست به غیر از تو یا حسیـــن همچون تو کس نگشت برین مدعا شهیــــد آزادگی بخلق ترا اصـــل مسلک اســت از مکتب تو سهم برد هر کجا شهیــــد دردی که عاجزند طبــــیبان روزگــــار از خون حلق خویش نماید دوا شهیــــد زین خفته تا به حشر بر آید خروش خضر لب تشنه از چه مخــزن آب بقاء شهیـــــد نالیــــد بوالبـشر زجفـــــای نـــژاد خویــــش آندم که گشــت اکـــبر گلگون قبــــا شهـــید حزب جوان چه وقت خبر شد ز جشن خون از خون حنا کشید چو بر دست و پا شهیـــد عباس چــون فتاد به میدان خطـاب کرد بازا شدم بیـــاد تو ای آشنــــا شهیــــــد اصغر ز قحط آب ز پیکان مکید شیـــر درس عجیـب داد از این ماجـرا شهیــــد بلخی به تیـغ عـشق چـــو فرمان زندگیست صد جان کجـاست تا که شوم بارها شهیـد
ای که در کرب و بلا کرب بلا پاشیدی ای که در کـرب و بلا کـرب بلا پاشیــــــدی جان فدای تو که این تخــــــم بجا پاشیـــــدی در ره عشق کسی چون تو ز هستــــی نگذشت بزر توحیـــــــد ز خــــــون شــــهدا پاشیـــــدی هر طرف غنچۀ ریحان به چـــمن می خنـــدد تا تو بر چــــــهرۀ مـا اشک عزا پاشیــــــدی خوب دانیم چرا خـــــم نشــود قامـــت عشــق که در آن معــرکه بس قـــد رســا پاشیـــــدی حفـــظ دیـــن رونق قــرآن ز دعـا مستغنیست کز سر نیـــــزه اجــابــــت به دعـا پاشیــــــدی کی رود لطــــف تو از خـــاطـــــر هر دامادی که چـــه سان بر کف قاســـم تو حنا پاشیـــدی بعد اکبر ز جهان گــــم نشـــود قبـــلۀ عشـــــق کز خـــــم ابـــروی او قبـــــله نــــما پاشیـــــدی با همان مشــک که عباس گرفتی ز حـــــرم آبرویـــی به ره صــــــدق و صـــفا پاشیــــدی بشنـــوم تا بــه ابــــد نغـــمــــۀ آزادی از آن خــون اصغر چو گرفتــــی به فضا پاشیـــــدی شمر اگر ز آتش کین خیمه و خــرگاه تو سوخت لیک در گلشـــــن دیـــن آب بقـــاء پاشیــــــدی از همان حـلقــــه که بر گـــردن عابد بستنــد بر دل عقـــــــده دلان عقـــــده کشا پاشیــــــدی خـــواهرت دید چـــو عریان تن پاکت می گفت جامه هـــم از تنت ای ابر ، سخا پاشیــــــدی معجــرم نیست کنــــم ســایه ولی یادم هسـت ســــایه ای بر سر زیـــنب ز عبا پاشیــــــدی رنگ خون تو هنوز از گل بلخـــــــی پیداست من چه گویم که در این خاک چه ها پاشیدی
بحر عشق تاسیس کربــــلا ، نه فقط بهر ماتـــم است دانـش ســــرای مکتـــــب اولاد آدم اســــت از خیــــــمه گاه سوختـــــه تا ساحل فــرات تعــلیــم گاه رهبــــر خـــلق دو عالــــم است ابهـام امر بین ، که به یک نصف روز خون جشـــن و عـــزای قاســــم داماد ، توام است اصغـــر به سوی معرکه رفتن ، به دوش باب درســی پـــی حصــول حقـــــوق مسلم است هر قطره خـــون ز حنجر آن طفل شیرخـوار بر زخــم های پیــکر اســــلام ، مرهـــم اســت زینـــب چو دید نعـــش برادر ، خطـــاب کرد: بر خیز بین ، که بعد تو ما را که محرم است بلخـــی خــوش باش ، که تعـریف بحر عشــق بیرون ز حد قـدرت و نیــروی شبنـــم است
رهبر آزادی در دشــــت عـــراق آمــــــد آن رهبـــــــر آزادی آزاد تـــــــوان بـــــــردن ره در بــــــر آزادی با رمز تبســــم فــــاش می گفت به هر گــامی: امضـــاء من از خــــون است در دفتـــر آزادی http://de.youtube.com/watch?v=pEuZSLupDFc فیلم زور است گلوی من از خنجــرت ای گــــردون بـــــرم رگ استــــبـــــــداد ، با خـنـجـــــر آزادی آری چه عجب رمزی است ، با عزم توان افکند در کاخ فلـک یک نفـــس ، کـر و فـــــر آزادی اکبر دم جــان دادن ، گفتا به پـدر خـوش باش سیـــــراب شـــــدم مستــــم ، از سـاغــــر آزادی از زیر سم اسبــان ، قاســم به عروسش گفت: بـا یـــاد تـــو خــــوابـیــــدم ، در بــستــــــر آزادی عبـــــاس نـجــــات شــــرع ، از لطـــــمــۀ آزادی در شــــط فـرات افگنـــد ، چـــون لنــــگر آزادی شه بر ســر دوشش برد ، تا مــحفــل حق یعنی اصغـــــر تــــو بگــو تکبیــــر، در مــنبــــر آزادی غوغا ز جهــان بــر خواست ،آن دم که صــدا آمد عنــقـــــــا ز حـــرم بگشــود ، بال و پـــر آزادی از دســت جفای چـــرخ ، انــدر یم خون گردیـــد شش ماهـــه علی اصغــــر ، آن گوهــــر آزادی آزادیی مطلــــق شد ، هنــگامی که زینــب دیــــد افتــــــاده تــــن مــجـــــروح ، از مـــصـــدر آزادی آغشته به خــــاک و خون ، چون دید در آن گرما افتـــــــاده به بـــر بگرفــــت ، آن پـــیــــکر آزادی زد بوســه به حلقـــومش ، با اشک روان گفتا: رفـتــیــــم ز پــــا بوســــت ، ای مــفخــــــر آزادی نه بر تن تو جــــامــه ، نه بر سر من مــعجـــر کان هر دو ضرورت نیســت ، در کشــور آزادی در کوفه به نوک نی منشــور و مدلــل گشــــت خــــاکـــــستــــــــــر آزادی ، زیـــب ســـــر آزادی عابـــــد به غل و زنجیـر ، در قید و اسیــر شمر سهمیـــۀ خــون بــردی ، زان محــــضــر آزادی از جوشش خـون اوســت ، در آب و گـــل آزادی شـــــور و شــــــر آزادی ، تــا مـــحشـــر آزادی
ای کشته ایکه اسم تو مشکل گشا هنوز با قصۀ عجیــب تو خلـــق آشنـــا هنـــوز روید مگر ز خــاک تو گلهای پاک عشق کآرد صبا ز کـوی تو بوی وفـــا هنــــوز طی زمان نبــــرد تـــرا یاد هیــــچ کـــس هر دل جدا ز بهر تو گیــرد عزا هنـــوز آزاده ای کــه مجـمــــع آزادگــــان کــــون هر جا شمرده اند تو را مقتـــــدا هنـــوز چون پیروی ز عزم تو شد اصل ارتقــاء اسم ملـل برنـــد از آن ارتقـــاء هنـــــوز اقوام را قیـام تو درس شجاعــت اســـت جاریست فیـض عام تو ای رهنما هنـــوز بعد از تو بس شهید بدوران گذشتـه انــد میدان مشـق عشــق بود کربـــلا هنـــــوز ســر دادی و قبــول اســـارت نکـــرده ای زان داستــان ، نَجُست کسی انتـها هنــــوز بر آن کسان که پیش تو لب تشنـه مرده اند تا بعد حشر است ز حق مرحبـا هنــــــوز آب حیــــات تشنـــه جگر بر لــب فــــرات یا رب چه رمزهاست درین ماجـرا هنـــــوز کوته نظر یزید جـوی هم نبــــرد ســـــود جـــز نام بد نمانــد از آن ناروا هنــــــوز زان طفل شیرخوار که بردی به بزم دوست دارنــد افتخــــار همـــه انبیــــــاء هنــــوز مشکی بکف ، سکینه ز عباس آب خواست پشت فلک دوتا است از آن التجا هنـــوز از سوزش خیـــام و اسیری اهل بیـــــت در خلد ماتم است به خیر النساء هنــــوز زینـب چو دید نعش برادر به روی خاک لرزنـــــد کاینــــــات از آن وا اَخــا هنــــوز به اشک و آه گفت که ما عتـــرت خلیـــل زین بینش حاضریم به راه رضا هنــــوز بلخــــی و همرهان که به زندان کابل اند شوری ز مسلک تو نماید به پا هنــــوز
ای که عزم تو ز غوغای جهانت پیداست عالم ار محو شود نام و نشانت پیداست تو که بودی و چه کردی و کجا کشته شدی لامکان از اثر گــرد مکانـــت پیــــداست گفته بودی که شوم کشته و ذلت نکشم راز آزادیت از طــرز بیــــانت پیــــداست به منایت چه خبر بود که شد محو خلیل امر قربانیت از خرد و کلانت پیـــداست حاجی آنروز سوی کعبه روان بود ولی کعبۀ عشق تو از دادن جانـت پیـــداست لاله ها رست به اسلام ز هر قطرۀ خـون بس بهاران که ز یک روزه خزانت پیداســت پیر کنعان بتو می گفت چو اکبر می رفـت یوسفت گم شود و راز نهانت پیـــداسـت وقت جـانبازی اکبر به فغان گفت سپهـر ای جوان زور تو ز ابروی کمانت پیداسـت آتشی بر جگر و مشک به دندان عبـاس قحط آب حــرم از آب رسانت پیـــداسـت داد درس عجبی اصغرت آن مرشــد عشــــق قطع این مرحله از راهروانت پیــداســت نخل طورت متحرک شد و عالم موســی صوت پر شور اناالله ز سنانت پیداســت بلخیا هر دل بیدار ز گفتار تو ســـوخــت چه شراریست که از کلک و زبانت پیداســت
ای که در بحر مشیت خطر انداختـــــه ای
زانکه چــــو اکبر و اصغر گهر انداخته ای
باز کردی به جهـــــــان مکتــــب آزادی نو
جنبش عشق به خشک و به تر انداخته ای
هر محرم خم عشق تـو زنــد جـــوش دگر
مستـــــی تازه به هر رهگــــذر انداخته ای
به صف کرب و بلا یا به تماشاگۀ دوست
جشن خـون کردی و وضع دگر انداخته ای
از حــــرم خانۀ حق محمل زینـــــب بستی
نینـــوا بـــــردی و بار سفـــــر انداختــه ای
نشــــود تا به ابـــــد کـــــاخ سعـــــادت آباد
زان رقیبـــی که تو بنیــاد بر انداختــــه ای
ای یزید عاقبــــت از کنـــگرۀ بام شقــــاق
طشــــت بد نامی نوع بشــــر انداختـــــه ای
ترسم ای شمر که هستی همه یکسر سوزند
زآنکه در کشتی هستی شرر انداختـــــه ای
ای سپهر از چه نشد پنجۀ بیداد تو خشک
کز درخـــت نبـــوی بس ثمر انداختــــــه ای
دست عبــــاس ز تیـــغ تو جدا گشت و یا
مگر از پهلــــوی جبــــریل پر انداختـــه ای
سنگ و پیشانی آن کو ز ملک سجده بر اوست
ای فلک بیـــن که کجا ها حجر انداخته ای
آه از آندم که سکینه به صد افغان می گفت
کار ما را به که ای نامــــور انداختــه ای
همه ایتــام نوازش ز کف فیض تو داشت
دورم از سایۀ لطف ای پــدر انداختــــه ای
زینب از محمل خود چون سر خونین می دید
گفت ما را ز چه رو از نظـــر انداختــه ای
وضع پـــیشانی پاک تو به من می گویـــــد
به تنــــور از سر این نیزه سر انداخته ای
بلخیــــا بر ســر پر شور تو این شور از اوست
که به هر سر اثر مختصــــر انداختــــه ای
ای حـــامی حقـــوق بشـــــر انـقــــلاب تـــو
مفتـــاح هر فتـــــوح بود فـتــــــح باب تـــو
گر فایض الحقوق شود فـــرد و اجتـمـــاع
ثبــت است بر جریـــدۀ حسـن الثــواب تـــو
سرمایه ات گذشـــت ز اطفـــال و شـرکتش
جـز دفتــر خـــدای نگنـــجــد حســــاب تـــو
نشـــریۀ کتــــاب ملـــل زان سفیــــد شــــــد
شد ختـــم رنگ ســرخ به نشر کتـــاب تـو
غوغــــای پر صــدای محـرم برای کیسـت؟
پـــر شور تر ز یقظــــۀ کونیــن خـراب تو
تلویزیـــون عشــق به ما می دهــــد نشـان
هر سال تازه چهرۀ از خون خضــاب تـــو
در رهــروان و راه تـــو محـــوند ما ســوا
ای آفرین به فــکر تــو و انتــخـــاب تــــو
پیـــچیــــده بود بسکه ســــوال تــو در ازل
آمد بــرون ز حنجــر اصغــــر جــواب تـــو
عبــــاس آبـروی تــو از تـــــرک آب شــــد
نایاب گشـــت آبش و شـــد کـــام یاب تـــو
لب تشنه جان سپـردن و خود بحــر لا یزال
دانــم چــه رمــز بود در این اعتصــاب تو
دانــد دلــی که محـــرم اسرار دوست شــد
سهمی است در گرفتــن زینـــب رکاب تــو
گامی به خیـــمه بود و گامی به قتــلگــاه
آگــه نیـــم ز ســـر ذهـــاب و ایــــاب تـــو
عشق از کجا شنید که گفتی به خواهــرت
کـــای پـــردۀ جــــلال ربـــوبی نقــــاب تــــو
اســـلام سر برهنـــه شــد از فتنــۀ رقیـــب
نبـود ورا حجـــاب به غیــر حــجــــاب تـــو
وه وه ز خنده زخم گلویت به چـرخ گفـــت
خــوش تابش است بر تنــم از آفتـاب تـــو
آه از دمیکه حضــــرت زیـن العبـــاد دیـــــد
بر روی خــاک گــرم تــن مستطـــاب تــــو
یارب چه حال داشت که آن سـان خروش شـــد
از زیـنـــب مقـــدســه نایـــب مــنـــاب تــــو
کای حجـت خدای شمـا را چه حالت اســـت
کافــزون شد از تمـامی ما اضطــراب تـــو
فرمود عمه این نه مـگر حجت خدا اســـت
کاین سـان امــــر بـاب ولایــت مـآب تـــــو
این دشت و این حسین من و نعش اکبـــرش
ماییــم در رکــاب ظـفــــــر انتــصـــاب تــــو
بلخـــی ز حال و قال تـو آخر ثبــــوت شــــد
کاز مهر بو تـراب عجیـــن شـــد تــــراب تــو
ای که در کشور مطق تو ز پا افتادی
وی شهیدی که تو از جمله قیود آزادی
عشق را یکسره مفهوم دوییت گم شد
فاش در دامن توحید چو سر بنهادی
کندی از قوت خون ، ریشۀ بیدادگری
این هنر را نبود چون تو دگر استادی
راست گویم به جهان بی اثر فیض تو نیست
هر کجا کنده شود ریشۀ استبدادی
مانده در مسلک سر باختن ای رهبر کل
از تو بر مردم آزاد عجب بنیادی
تشنه جان دادنت اندر لب دریا رمزیست
ای حسینی که تو خود ما حصل ایجادی
بکف قاسم داماد حنای عجب است
چشم ایامندیده ست چنین دامادی
وه که عباس چه خوش رسم وفا داد نشان
نیست دیگر به جهان بهتر از این ارشادی
آبروی همه مردان چو به دندان میبرد
فخرها بود علی را به چنین اولادی
خط خون بر ورق حنجر اصغر یعنی
نیست در دفتر حق بهتر از این اسنادی
به صف کرب و بلا خرگۀ وحدت می سوخت
شرمت ای خرگۀ هستی که هنوز آبادی
رادمردان همه یک روز به مردی رفتند
بلخیا نیست چو آنان به جهان افرادی
ای که ظاهر عزم تو بطون شد معلوم
هم ز اندازۀ پندار فزون شد معلوم
درس یک روز که دادی بصف کرب و بلا
خوش عیاریست حقیقت ز فسون شد معلوم
خط سیر همه شد حاشیه در دفتر عشق
تو چه کردی که به یکبار ستون شد معلوم
ای ذبیحی که خلیلت ز قفا می بالید
کآن چه زان واقعه گم گشت کنون شد معلوم
خونبهایت به خدا کس نشدی غیر خدای
روز بازار ترا قیمت خون شد معلوم
بردن زینب و گلثوم در آن معرکه چیست
رمز وحدت ز سراپرده بیرون شد معلوم
دانیکه در جهان که بود اقرب حسین
هر کو شعار خویش کند منصب حسین
صعب است بار عشق کشیدن به هر طریق
نازم به ره روان ره اصعب است
آزاد شو ز قید تعلق که خوانده اند
آزادگان ز پرچم خون منصب حسین
این علم نزد مولوی و فیلسوف نیست
دانش سرای عشق بود مکتب حسین
دانی کجاست مکتب آن پیر انقلاب
آن سر زمین که مانده ز ره مرکب حسین
شب درس عشق داد صباح امتحان گرفت
از خون صبح پرس ز درس شب حسین
واجب به تشنه آب ولی او نخورد و رفت
مبهوت مانده شیخ از این اوجب حسین
آه از دمیکه کرد افول از فراز عرش
اکبر شبیه ختم رسل کوکب حسین
راز خفی واجب و ممکن تمام شد
در وقت احتضار بیک یا رب حسین
جای عجب ز قصۀ اصحاب کهف نیست
آیات کهف خواند سر اعجب حسین
زنجیر عابد و اسیری اهل بیت
شرحیست تا که فهم شود مطلب حسین
معلوم شد ز بهر ملل آن مرام پاک
زان خطبۀ که خواند عیان زینب حسین
سر نهان ز رمز شهادت که مانده بود
از چوب خیزران شنو و از لب حسین
بلخی سحرگهیست بزندان نیاز کن
یارب مرا ببخش به ام و اب حسین
ای که بستی ز حرم در ره مقصد احرام
وادی کرببلا صبح تو را کرد تمام
چه صفا بود و چه مشعر چه منا و چه ذبیح
چون تویی را نسزد غیر چنین عرض مرام
درس آزادگی از جشن تو آموخت جهان
جز تو هرگز ننمود است کسی این نوع قیام
به مثل تا به ابد حاصل منشور تو ماند
مرگ آزاد به شمشیر به از عمر غلام
آخرین زمزمۀ باده گساران این بود
می وحدت دم تیغ است نه اندر خم و جام
رمز خاتم به دهان دادن اکبر یعنی
آنکه ای می کش لب ریز نگهدار ابهام
رفت عباس به شط لیک بخود کرد خطاب
تشنه لب رو به حرم ورنه محال است مقام
باده نوشان همه مدهوش در آن وادی قدس
شیرخواری چه عجب داد در آن بزم نظام
یک جهان آه عقب داشت خرامان می رفت
چون حسین دید کسی نیست در آن دعوت عام
گفت با خواهرش ای همسفر وادی عشق
من به سر می روم این ره تو و اطفال بگام
من ز لب لطمه زنم چون بدم چوب یزید
تو ز سر لطمه بزن بر سر سنگ لب بام
عشق می گفت که مقصود تویی زود بیا
کز قفا می رسدت عصمت مطلق ز خیام
داد از نیزه سرش طرفه پیامی به رقیب
که مرا شاهد مطلوب شد امروز به کام
پایمال سم مرکب ز جفا سینۀ کیست
آنکه اندر کف پا بوسه زدش خیرالانام
بسته شد در غل و زنجیر چرا زین العباد
تا دگر مردم آزاد نیفتند به دام
عشق بیتاب شد آنگاه که زینب می گفت
خیز ای قافله سالار که رفتیم به شام
بلخیا دردکشان هر نفس از روی خلوص
فاش گویند بر آن کشتۀ آزاد سلام
مست آن نیست که از میکده ساغر ببرد مست از میکده ترک سرو افــسر ببــــرد کسوت رند حرام است بر آن سست عنان کش چو خاشاک غم دهرچوصرصر ببرد خم دل ومی دل ومینادل و میخواردل است پس چه حاجت که رود جام ز دیگر ببرد عشق اگرعزم کندبین که زکنعان سوی مصر نور چشم و دل یعقوب پیمبــــر ببــــــرد چه کشش بود که ازکعبه روان تا به عراق سبط خیر البشر و زلدۀ حیـــدر ببـــــرد آنچنان بزم بیاراست که تا منـزل قدس خاک آن معرکه جبریل به شهپر ببــرد وه چه مستی وچه شوق است که ازجنب فرات لب عطشان پسر ساقی کوثــــر ببـــرد قاسم و اکبر وعباس فــدا کرد دویـــد تا بکف اصغرش آن نادره گوهر ببرد خونبها در بر آن کشتۀ آزاد خداســت کیست تا کیفر این قصه به داور ببرد فاش میگفت که ای دوست بلای توکجاست تا که این عاشق سر مست فزونتر ببرد سایبان ز بر مکتـــــب توحیـــــد شــــود ز سر خواهر من خصم چو معجر ببرد خیمه ای سوخت که تا بارگۀ ختم رسل پور آزر خبــــر از شعــــــلۀ آزر ببــــرد گرم شد بزم چو در قتــلگه از پاکـــدلان رفت زینب که مگر عود به مجمر ببرد اشک میریخت همی گفت که جانا توبخواب کاروان را بوطن زینب مضطر ببــــرد نعش بی سر به بغل داشت ولی رو بخدا همتش بین که چسان تحفه به محضر ببرد کآی خدا منت خاص است بر اولاد خلیل گر قبول درت این هدیۀ محقـــر ببـــــرد بلخیــــا فاش شود به قیــــــامت این راز خیر و شر را همه از صفحۀ محشر ببرد
استاد عشق ای بسر عاشقان گرمـــی صهبــــای تو رفتـــه سر اهل دل بر سر ســــودای تو زنـدگی با شرف از تو به عالــــم رواج مکتـــب آزادگــــان همـــــت والای تــو بر سر کوی وفات وعـــدۀ دیــــدار بود کزدوجهان در گذشـت بادیه پیــــمای تو چونکه زبستان عشق گام زدی درشهود صدر رسول خدا شد ز شرف جـــای تو مشهد پاک تو شد خرگـــۀ توحیـــد کون تا که بشد کربـــــلا عرش معــــــلای تو دفترودیوان چونیست درخوراستادعشق خون علی اصغرت حجــــت کبــــرای تو هر ده مــاه حــــرام تا به قیــــام قیـــــام محشر عظما کند شورش و غوغــای تو تشنه لب وادیت زمـزم وکوثــر نخواست زانکه به مستی چشید شهــد مصفای تو ذکـر سمـــاع غمــــت خیــــمۀ لیلاستــی خلق چو مجنون روند سـوی تمنـــای تو ما حصل یا روحی گر نبودی از چه روی مهــر نبــــوت گرفــــت خاک کف پای تو هیچ پیمبر نداشت همچو تو معراج قرب وه که عجـــب روز بود لیـــلۀ اسرای تو منبع آب حیـــات جان دهـــد از قحــط آب بی خــــردان کی برند پی به معمــــای تو بر ســر نی داشتــــی رمــز انا الله عیان محــو هزاران کلیــــم در ره سینـــای تو همـــــره دل می برند بلخــــی و زندانیان بار متـــاع خلــــــوص جانب صحرای تو
چه بود کتاب گیتی همه قیل و قال مردی ورقی زصلح و تمکین ورقی قتال مردی گهی حرف جبن و حیرت گهی از جدال و غیرت شده است قرنها طی پی ماه و سال مردی پی این صفت چو عنقا به تجسسند هر جــــای به امید بدر خم شد ز ازل هلال مردی برو از نگاه معــنی نظری به کربلا کن سزد از حسین دیدن صفت کمال مردی نم اشک شور عشقش اثر غرور مستی به خم محرم او است می اعتدال مردی ز حیات و مال وعزت چه بسا کسان گذشتند نگذشته همچو او کس ز سر عیال مردی به تبــسمی همی گفت نکنم به سفله بیــعت به جبــیــن من نشــاید نم انفعال مردی چو سوار گشت قاسم بنوا سرود بلبل که به غیر تیرباران نرسد نهال مردی ز قفای قــد اکبر بترانه خواند مطرب چه عجب خرام دارد بره مآل مردی ز قیام شیرخوارش بوضوح گفت ساقی ز رقیب سلب سازد همه احتمال مردی بنشسته شاهبازی سر دست شاه مردان بعروج اوج مردی بگشوده بال مردی بگلوی خشک اصغر چو رسید آب پیکان بجهان نمود اعلام چه عجب مثال مردی لب خشک وآب برکف به فلک بگفت عباس تو سپـــهر کی توانی که دهی زوال مردی ز جهان به بزم جانان نرویم بی نشـــــانی ز خدنگ تیر باید بجوان مدال مردی نظرش به خیمه گه بود سخنش به ذکریارب مددی که طی نــمایم ره اتصال مردی چه شد و چه کرد دشمن که بریزد آبرویش زچه رونسوخت ای چرخ جگرت بحال مردی دم آخرین ز خجلت به سکینه داد پیــــغام چه کنم که عمر دنیا ندهد مجال مردی دل مرد عشق بلخی همه زخم و داغ باید چو به قرعۀ شــهادت زده اند فال مردی
ای که رخت آیت یکتاستـــی پرچم وحدت ز تو برپاستـــی خفته به طور تو هزاران کلیم خـــاک تو رشــک دل سیناستـی کرب بلا تــربت پاک تو لیـک نشــر مـــرام تو به هـر جاستـــی وه که از آن مردی یک روزه ات در دو جهان شورش فرداستـــی تا به ابـــد شعلۀ آزادیــــت در هــمه جا مشعل دلهاستــــی گرد سم مرکبت ای پیر عشق واجــد صــــدها یــد بیضاستـــــــی منبع ایجاد لب اصغر است آنـــکه تــرا حــجـــت کبـراستـــی گفت خلیـل از عقب اکبــرت ذبح عظـــیما تو چه زیباستــــی پیش رو زمره عشاق شـــو زانکه قــفــا نالــۀ لیــــــلاستــــی مشک بکف حضرت عباس رفت صحنــۀ طـــفلان چه تماشاستـــی گفت سکینه که اگر تشـــنه ایم لیــــک عمــو در دل دریاستـــی آب به لب برد چو میراب حـــق سوی حـرم دید که غوغاستـــی حیدر و زهرا ز جنـــان دیده اند مشک به دندان چه معماستــــی بر رگ بلخـــی اثر از خون توست گر سخــنش غلغـــــله افزاستــــی
ساقی جام ازل داشت تولی عجب تا کند بر در میخانه تماشای عجب جوهرباده توحید که می داشت نهان ماند در شیشه تجرید بیک جای عجب بعد از آن داد طلایی که شنیدند همه کیست رندی که بنوشد می مینای عجب آب آتش وش خم خانه مطلق اینست شرط و عهد عجبی دارد و ایفای عجب همه خاموش ازل تا به ابدتا که حسین آمد از کعبه به میخانه به غوغای عجب همه ذرات بهم مژده چنین می دادند کآمد عاشق مستی پی صهبای عجب رفت ومی گفت که آزاده وذلت هیهات فلک سفله ز من کرده تمنای عجب یار گفتش که حلالت بود ای تشنه وصل جز تو حل نتوان کرد معمای عجب من وفخریه همچون تویکی عاشق راست ـــ این توواین می وجانبازی وصحرای عجب ثبت خواهد شد این هر دو بتاریخ حیات توشهید عجب وخصم تورسوای عجب شب آخر که حسین عازم معراجش بود داشت زینب شب اسرا غم فردای عجب عشق میسوخت چولیلا قداکبر می دید خیز مجنون بنگر وادی لیلای عجب شرم شد بحر چوآن کودک عطشان می رفت ـــ مشک خشکی بکفش جانب سقای عجب چشمه دیده عباس ز خون گشت روان تشنگان عجبی دیده و دریای عجب اصغر از مهد چو جنبید بخود گفت سپهر کو فضایی که سزد پرش عنقای عجب آه و صد آه که پیمبر و زهرا می دید سینه ی بوالعجبی بر سر آن پای عجب خواهرش بر سر آن نعش بگفتا بوداع پای مال سم اسبان شده اعضای عجب روح هستی ز چه بیمار نشد یا که نمرد بسته شد در غل و زنجیر مسیحای عجب صد کلیم از عقب ناقه زینب مدهوش کز سر نخله ی نی بود تجلیی عجب بلخــیا تربت عشاق گواهست هنوز بر سر کوی وفا رفته چه سرهای عجب
مرثیۀ عبدالله
بر لبم چــــون نام عبـــــــدالله رفـــــت هر چه جز عشق از نظر ناگاه رفــت وقت میـــــدان داری عبــــــدالله اسـت کو بـــرادر زادۀ شاهنشه اســــت در کنــارعم خـــــود گــشت او شـــــهید معنی ترک عمل زو شد پــدیــــد سوی مطـــــلب روکه عبـــــــدالله عشق بسته جان بر کف به راه شاه عشق مانــــده بود از همـــرهان ممتــــحن در سرادق یادگاری از حــسن بر سراق عــم خــــود از خــــــیمگاه آن زمان انداخت در میدان نگاه بر دوید از خیمه بیـــــرون با شتــــاب بود ز بـــیداران نسل بـوتراب دید او را شــــــــاه عشاقان ز دور چهره اش چون قرص ماهی پرزنور پس بغـــــــــل بگشاد بگرفتش به بر گشت با هم متحد شمس و قمر گفت شــــاه که ای نور چشمان عمــــو ای به جمــــله درد درمان عمو بهـــر چه ز خیـــمه بیـــرون آمدی سوی این صحرای پر خون آمدی بین که این دشت است پرآشوب وجنگ آید از هر سویِ من تــیر و خدنگ گفت ای عم از جــهان سیر آمدم و از حیات خویش دلگیـر آمدم بعد اکبـــــر زندگانی مشکل است بودنم در این جهان خون دل است آمدم تا جـان خود قربان کنم خویـــش را قربانی جانان کـنم بی کسی ات آتـــش زد بر دلــم سوخت زان آتش سراسر حاصلم شاه و عــــبدالله بود اندر گفتگو ناگهان آمد به بالین شان عـــدو خواست سازد رأس شاه شق القمر کرد عــــبدالله دست خود سپـــر کرد تیغش دست کودک را جــــدا دست را بگرفتی و بنمودی نـــدا کای عمو جان دستم افتاد از بدن گشت پر خون در جنان قلب حسن بار دیـــــگر آن لعـــین بد سیــــــر کرد قــــصد آن یـــتیـــم بی پـــدر چون رها بنــــمود ظالم تیر کیــن دست چپ بگرفت کودک بر جبین الغرض دستش به پیشانی بدوخت بلکه عالم را از این ماتم بسوخت طفـــل جان داد انـــــدر آغوش عمو بلخیــــا بس کن تو دیــگر گفتـــگو
نقش مردی را نشان چون حضرت عباس کو رهبر حزب جوان چون حضرت عباس کو کاروان مسلک طاعت به منزلگاه عشق قاصد و منزل رسان چون حضرت عباس کو چون عبودیت به جز ایثار مفهومی نداشت این حقیقت را عیان چون حضرت عباس کو مکتب تأسیس او کانون مردان تا ابد مرد دیگر در جهان چون حضرت عباس کو در همه خمخانۀ وحدت چو او مستی که دید مفخر نام آوران چون حضرت عباس کو بزم مردی نیم روزی بود او خود میر بزم عامل عصر و زمان چون حضرت عباس کو زر مخفی را ظهور اوست اثبات وجود گوهر یکتا به کان چون حضرت عباس کو حفظ ناموس خدا را در حریم کبریا پاسدار و پاسداران چون حضرت عباس کو همچو او روح قوی بر پیکر قرآن کجاست بر تن اسلام جان چون حضرت عباس کو آنکه باشد در صف پیکار از خصم پلید تیغ عزمش جان ستان چون حضرت عباس کو تشنه لب مردن به پاس عشق و آبش تا رکاب کامیاب از امتحان چون حضرت عباس کو مشک بر دندان چو دیدش برملا گفتا سپهر ساقی لب تشنگان چون حضرت عباس کو هدیۀ بازو چو دیدش گفت ختم المرسلین بندگی را ارمغان چون حضرت عباس کو بلخـــــیا ز احوال دل در پیش آن دانا مگو رازدار و رازدان چون حضرت عباس کو
سر چشمۀ هر آب لبش تشنۀ آبست چشم سیه او همه شب دجله آبست لبِ تشنه لبِ آب روان سخت عجب است بی یاوری ازشاه جهان سخت عجاب است ریشی که بود ریشه جان همه عالم از خون سر آن شه مظلوم خضاب است جسمی که در آغوش نبی بود مکانش صد چاک فتاده ز جفا روی تراب است گردید اسیر ستم آن بانوی عصمت کش شمس و قمر هردو برخسارنقاب است چون گشت سیه چادر زینب به ره شام زان روست که اندر سر اسلام حجاب است این غم به کی گویم که ز بیداد لعینان بر گردن بیمار ز زنجیر طناب است رأسی که ورا دامن زهراش بود جای بنهاده به طشت ز رو در بزم شراب است گفتند یتیمان به نسیم سحرای باد بر گو به حسین منزل ما شام خراب است رفتی تو به همره شهیدان سوی جنت بر اهل و عیالت ستم افزون زحساب است بلخــــــی تو و ذکر غم اولاد پیامبـــر بر گوی به مخلوق که این راه صواب است
بتی از خیمه بیرون شد به ناگاه که مانندش نبودی کس به خرگاه جمال دلربایش قرصه مــــاه روان گردید و آندم جانب شاه چه بت بر هم زده سامان ما را به چین زلف برده جان ما را به طاق ابروان مژگان ما را ستادی با ادب آن تازه دلدار حضور شاه چون لولوی شهوار پس آنکه باز کردی لب به گفتار که ای عم گشته ام از خویش بیزار چه بت بر هم زده سامان ما را به چین زلف برده جان ما را به طاق ابروان مژگان ما را سفر کردند آن رعـنا جوانان سوی خــلد برین رفـتند یاران عمو جان ده به قاسم اذن میدان شوم تا در منای عشق قربان چه بت بر هم زده سامان ما را به چین زلف برده جان ما را به طاق ابروان مژگان ما را شهش دادی به روی سینه جایش چو دیــــد آیــینه ایــــزد نمایش هزاران آفریــن گفتی برایش نظر می کرد و دید زلف دوتایش چه بت بر هم زده سامان ما را به چین زلف برده جان ما را به طاق ابروان مژگان ما را چو گردیدی روان آن شاخ شمشاد برای کشته گشتن با دلی شاد برآمد از زنان غوغا و فریاد برایش کرد بلخــــی شعر و انشاد چه بت بر هم زده سامان ما را به چین زلف برده جان ما را به طاق ابروان مژگان ما را همی گفتش که ای خوورشید خاور چنین عشق و هوا بیرون کن از سر تو هستی یادگارم از بــــرادر ز هجر خود مکن ما را مکدر چه بت بر هم زده سامان ما را به چین زلف برده جان ما را به طاق ابروان مژگان ما را به عجز و لایه و شیرین زبانی یـــتیم آسا به صد نیکو بیانی تکلم کرد با عــمــــش زمانی گرفت از نی بگویــم تا بدانی چه بت بر هم زده سامان ما را به چین زلف برده جان ما را به طاق ابروان مژگان ما را چو بنشستی میان خانه زین فلک بر سر گرفتش چتر زرین برای نصرت آن خسرو دین روان گـــردید سوی لشکر کین چه بت بر هم زده سامان ما را به چین زلف برده جان ما را به طاق ابروان مژگان ما را
کاروان عشق برج ثور سال ۱۳۳۶ هجری شمسی آید سروش غیب که آمد زمان عشق ازجوش خون عشق جهان شدجهان عشق در وادی حجاز هدی می زند حرس بار عـراق بست مگر کاروان عشق صید حرم مباح شد از گفته یزید کز کعبه در فلات شدند آهوان عشق باشد بهار عشق محرم که سر کنند هر ذره با هزار زبان داستان عشق در دشت کوفه آب بود نوک تیرو تیغ این خاصه عزتیست به هر مهمان عشق عنقای چون حسین نگردد اسیر نفس زان برتر از حـــدود بزد آشیان عشق گردن به تیغ تیز به از طوق بردگی این جمله آیتیست از آن کشتگان عشق روح جلال و فر شهادت به هر شهید فیض مسلم است از آن فایضان عشق سبقت کسی نبرد زهرسوکه جسته ایم ز اعلان استباق از آن صادقان عشق عزم منا نمود چو اکبر خلیل گفت ذبح عظــیم رفت ایا عارفــان عشق شور قیام کرد ز قامت قیام او شد عشق محض پیرپس ازآن جوان عشق قاسم نوشت مشق زخون برجبین ماه عشرت کسی نکرد چودر خون طپـــان عشق بدر کمال عمر بخون خفتن جوان جز این کمال نیست ایا ناقـــصان عشق عباس می پرست که مستان فدای او ایثار کرد و یافت نشان قهرمان عشق لب خشک از فرات برآمد بیاد دوست عشق است محو ومات ازاین امتحان عشق عمر بهار عشق بود ز آب روی او دیگر کسی به دهر نبیند خزان عشق از مبدا وجود ندا شد که مانده است یکتا متاع عشق گران در دوکان عشق طفلی که ممکنات طفیل وجود او بابای کاینات بود در لسان عشق تیر نگاه دوست به حلقوم خویش زد کین طرفه هدیه ایست ز برق کمان عشق اصغرزمهدکون نهان شدبجیب غیب همتای خود ندید چو آن پهلوان عشق پس پیر پاک باز بسوی حرم شتافت سرمست زآنکه باخته خورد و کلان عشق بانگ وداع داد بر آن بارگاه قدس دورش شدند جمع همه اختران عشق بزم وداع گرم که از فوق لامکان بهر نماز عشق بر آمد اذان عشق طفلان به ناله ماندکه ناگه سوارشد رخش مرام راند همی سر گران عشق یکدم ز راه ماند تکاپوی ذوالجناح آری که زور عشق بگیرد عنان عشق این آه از که بود که سد عروج شد زینب معین عقل بود مستعان عشق رفرف ز راه ماند چو ناموس کبریا یک پرده بر گشود ز راز نهان عشق زد بوسه بر گلوش ز روی پیام مام سر بسته عشق گفت برآن نکته دان عشق پس گفت میرویم بروهمرهت خدای کن صبر و بر میار تو از دل دوخان عشق قوس سعود وصل بود جور راه شام ما و تو همرهیم در این نردبان عشق از آه دلخراش جهان را مزن شرر خواهر خموش دار تو آتش فشان عشق با کودکان تو پا بنه بر فراز خار من هم سر خلوص نهم بر سنان عشق سر سرم چوحرف زندازخدابه خلق زینب به امر وحی تو شو ترجمان عشق این را بگفت ورفت دگرزینبش ندید تجـــدید مطلعـــیست مرا از بیان عشق آه ازدمیکه نگون گشت آسمان عشق کان تیره خاک بود مکین را مکان عشق آخر ز پیر راه به منزل فتاد بار هر لحظه چهره سود بر آن پرنیان عشق از نخل نیزه نور درخشد کلیم کو لرزید هست و بود از آن اختران عشق از خرگه خلیل چوبر شد شرارجور شد جملگی فـــرار مگر پاسبان عشق ازسوزش خیام وزغوغای اهل بیت جشن عجیــــب بود در آن آستان عشق نزدیک شدکه نور بسوزد ز نارظلم زینب دوید و گشت ز جان سایه بان عشق یعنی به شمرگفت بعابدمکش توتیغ روح الحیات هست درین نیمه جان عشق پس شدقدان سروزبوستان مصطفی از قحط آب سوخت همه گلستان عشق بگذار چون رویم وطن زین دیار ما یکدانه گل بریم بهمراه نشان عشق ازکوچ وازوداع چه گویم که عاجزم صد عـــمر روزگار نیـرزد به آن عشق زینب ببر گرفت برادر به ناله گفت کین بزم عشق مااست نه از غافلان عشق گفتا به اشک و آه که یارب قبول کن از عتــرت خلـــیل تو این ارمغان عشق بلخـــی دگر مگوی ز انجام و رنـــج راه تا شام چون گذشت برآن عاشقان عشق
غوغای عشق
محوند کاینات سراسر بکار عشق غوغای دهر نیست مگر گیرودار عشق ذرات را چراست تکاپو به کار عشق دارند هر چه هست دل بیقرار عشق خالی نماند جایی که تسخیر او نگشت لیکن کجاست چشم که بیند حصار عشق آه از دمیکه بست حسین از حجاز بار گردید یار عشق روان در دیار عشق روزیکه پا نهاد به صحرای کربلا گفتا به کوی عشق فگندیم بار عشق یارب چسان گذشت دهم از مه حرام یک روز بود داشت همه روزگار عشق هر کشته زیر تیغ کمال وصال داشت می سوخت آن دگر ز تف انتظار عشق عباس تشنه دید چو گلزار مصطفی سیل سرشک ریخت از آن کوهسار عشق لب خشک تا فرات شد وتشنه بازگشت تا الـــتهاب نفــس نریزد وقار عشق خوناب چشم ریخت بهمراه مشک آب زهرا نظاره داشت بر آن آبشار عشق دیگر چو کس نماند ز یاران بزم قدس زینب بکف گرفت رکاب سوار عشق جشن وداع گرم شد از آه کودکان شد غرق بوسه پیکر پاک مزار عشق زینب عنان گرفت که بینم کجا دگر گفت آنزمان که داد سر از نی شعار عشق سر گرم رفت لیک دگر باره بازگشت اصغر ز خیمه برد زد اندر قمار عشق زینب دگر ندید مگر بعد عصر روز کز دود خیمه رفت بگردون غبار عشق تا کاروان نمود گذاری به قتلگاه عشق ازل نشست دمی در کنار عشق نعشش به برگرفت وداع عجیب کرد گر عابدین نبود همی سوخت تار عشق بلخی ز بزم عشق به جز نکته مگوی از راه شام و پای یتیمان و خار عشق
استاد عشق
ای بسرعاشقان گرمی صهــــبای تــــو رفته سر اهل دل بر سر سودای تو زندگی با شرف از تو به عالــــم رواج مکتـــــب آزادگان همــــت والای تو بر سر کوی وفات وعـــده دیدار بود کز دو جهان در گذشت بادیه پیمای تو چونکه زبستان عشق گام زدی درشهود صدر رسول خدا شد ز شرف جای تو مشهد پاک تو شد خرگه توحید کون تا که بشد کربـــلا عرش معلای تو دفترودیوان چونیست درخوراستادعشق خون علی اصـــغرت حجت کبرای تو هر ده ماه محرم تا به قیـــام قیـــام محشر عظما کند شورش و غوغای تو تشنه لب وادیت زمزم و کوثر نخواست زانکه به مستی چشید شهد مصفای تو ذکر سماع غمت خیـــمه لیــــلاستی خلق چو مجنون روند سوی تمنای تو ما حصل یا روحی گر نبودی از چه روی مهر نبوت گرفت خــاک کف پای تو هیچ پیمبر نداشت همچو تو معراج قرب وه که عجب روز بود لیله اسرای تو منبع آب حیات جان دهد از قحــط آب بی خردان کی برند پی به معمای تو بر سر نی داشتی رمز اناالله عیان محو هزاران کلیم در ره سینــای تو همره دل می برند بلخی و زندانیان بار متاع خلوص جانب صحرای تو
لیستی از چند تن از مفقودالاثران :
http://www.pbalchi313.blogfa.com/
لب لعل تو یاقوت است و یاقوت است مر جان را دو چشــــمان تو بادام است بادام است مرغـان را دو زلفیــــن تو زنــــجیر است اندر پای عشــــاقان و یا تاریــکی کفـــــر است پوشانیـــــده ایــمان را ندانم در کدامین ملتــی کز عشــــق خــــود مفتون نمودی گبــر و ترســــا و نصـــــارا و مسلمان را نبــــــاید ننگت ار عشــــق تو را جا داده ام در دل که مور خستــــه سازد میــــهمان خود سلیمان را نیم درعشق چون مجنون وچون فرهادوچون وامق ز هــــجرت ســوختم جانا بـبین این نار سوزان را ز بـــس بگریستـــــم از دوریت ای دلبــــــر مهوش زند سیــــــلاب اشـــــکم طعنـــــه بسیار طوفان را اگــــــر وصــــــل توام گردد میــــــسر در دم مردن دهم جــــان را به آسانی چو بینـــــم روی جانان را گر از عشــــــق تو ام در دوزخ انــدازنــد می دانم شود خاموش نیران چون بـیـنــنــد سوز هجران را مترسان زاهـــــــدا ما را ز خــــــوف گرمی محشر مگر تو منـــــکری از دوست الـــــطاف فراوان را غم فردا مــخور بلخی که داری این چنیــــن شاهی که دارد اختیـــــــار تحــــــت و فوق و کل امکان را
ما تن به فنا دادیم تا زنده شما باشید برخاک مزار ما مشغول دعا باشید چو شمع وجود ما قربان شما گردید روشن گر شمع ما شاید که شما باشید تشیع جنازه مرحوم علامه بلخی ره
منقب حضرت زهرا (س)
طی شد بساط عمر برنج و مشاجرات دیـدم ز کــید چـــــــرخ بـــسی ناملایمات طفلی ز مهد و دامن مادر گذشت زود در کـــوچه شد شــــروع زمـان ملاعبات
باقی در ادامۀ مطلب : ادامه مطلب بِسمِ اللّه الرَّحمنِ الرَّحیمِ
حدیث کساء با صدای علامه بلخی قسمت اول: http://de.youtube.com/watch?v=7t9co9D5EXU حدیث کساء با صدای علامه بلخی قسمت دوم: http://de.youtube.com/watch?v=cgBFPWgnolI حدیث کساء با صدای علامه بلخی قسمت سوم: http://de.youtube.com/watch?v=7_s6ZkLaMfQ
شعر حدیث شریف کساء علامه بلخی(ره) بند یک باز زد بر سرم دگر سودا شد دلم پر ز شورش و غوغا به تقاضای الجنون فنون شـــد جـــنونِ دگــر به من پیدا عقل حشمت مقام را دیدم لنگ لنگان روان سوی صحرا گفتم ای حاکم نظام وجود مـــی نشاید تـو را در این بیدا از چه گشتی به کسوت مجنون مــگرت بـــرده طرۀ لیلا گفت رو ، رو که من تهی دستم عشـــق زد بـر بساط من یغما گفتمش ای خرد ز عشق منال که بود عشق مقصـــد اقصی گر فروغ تجلی اش نبود نیستی غـــــیر دیدۀ اعما هر کجا دیدیش ز شوق بگو ذکـر سبـــحان ربـی الاعلی گفتمش این و بردمش با عزم تا بـدرگاه عشــــق راهنما گفتم ای شعله ات جهان افروز عقـــل باشد تو را کینه گدا بار فرمان همی کشد بر دوش آنچه دانی صلاح او فرما به شکر خنده گفت:هان ای عقل اولا نویش بایدت صهبا چون شدی بیخبر ز هستی و هم برفکن خویش را در این دریا چیست دریا ولای احمد و آل غوطه زن تا شوی ز اهل صفا هم بود بحر، هم بود کشتی منـــجی نوح خمسة النجبا چون گرفتار حادثات شدی یـــاد کن قصۀ حدیث کساء آن حدیث مبارکی که شدند احمـــد و اهلِ بیت زیر عبا این بفرمود عشق،پس من و عقل بر گـــرفتیم از کَفَش مینا نوش کردیم جام و این مطلب می شنیدیم از هـــمه اعضاء : صفت از ذات حق چو نیست جدا پس به زیر کساء که بود خدا
باقی از بند یکم تا دوازدهم در ادامه مطلب ادامه مطلب اشعار علامه در بارۀ خودشان ۲
۱ ـ ما را دیار عشق زمانی مقام شد......
۲ ـ هر کس که چو ما طالب منزلگۀ یار است......
۳ ـ قطره ام لیک ز بحری که محیطم از اوست.....
۴ ـ ما عاشقیم مقصد ما جلب سود نیست.......
۵ ـ ما را شرار عشق به وضع عجیب سوخت......
۶ ـ در کوی خرابات که شه هست و گدا هست.......
۷ ـ دوست جای دیگر و من مانده ام در کوی دوست..........
۸ ـ ما را نه غم جنت و نه حسرت حور است........
۹ ـ دل که آشفتۀ آن طُرۀ طرار شود.......... ادامه مطلب معرفی کتاب شب دیجور از سید اسحاق شجاعی كتاب حاضر كه شامل 8 بخش و 3 پیوست میباشد به شرح حال و آثار مربوط به علامه شهید سیداسماعیل بلخی شاعر، عالم و مبارزه مشهور افغانستان میپردازد. از جمله مندرجات كتاب عبارتست از: از نگاه تا بیگاه (مقالهای در خصوص بلخاب زادگاه علامه، مقالهای در باب شهادتش و متن گفتوگویی با دو دختر گرامش صدیقه و خدیجه بلخی، در حدیث دیگران (سیمای زندگانی سیاسی و دینی ایشان از نظر علماء، رجال، و سیاسیون چون: امام خمینی (ره) آیتالله حجت، امام موسی صدر، .....)، در باغ خاطرات (شامل خاطراتی از علامه بلخی از زبان شخصیتها و علماء و دوستان)، مقالهها (شامل 18 مقاله درباره افغانستان و قیام علامه، فعالیتهای سیاسی و مذهبی، ویژگیهای شخصیتی و اندیشههای بنیادی علامه و مواردی از این قبیل)، میراث جاودانی (معرفی دو نسخه خطی و گزیدهای از تعدادی سخنرانی، خاطرات زندان، نامهها و اشعار علامه به همراه توضیح و نقدی خلاصه)، همصدا با حلق اسماعیل (شامل 16 قطعه شعر در قالبهای رباعی، غزل، آزاد كه درباره علامه سروده شده است)، بازتاب (شامل معرفی كنگرهها و سمینارها، متن ویژهنامهها و معرفی كتابها و بریده جراید مربوط به علامه بلخی)، پیوست اول: سالشمار زندگی علامه از تولد تا شهادت، شجرهنامه و زندگینامه علیآقا بلخی پسر علامه. پیوست دوم: فهرست نامهای كسان و جایها، پیوست سوم: تصویرها و نمونههای دستخط علامه و اشعار خوشنویسیشده به همراه زیرنویس. http://www.iricap.com/book.asp?id=704
وهابیت مانع وحدت امت اسلامی:
برای خدمت ،بازسازی و وحدت آیندۀ وطن اسلامی خویش چکار باید کرد؟
۱ـ بازسازي متون درسي در افغانستان (کاظم کاظمی)
۲ـدر لابلای زندگی افغان http://www.a-besharat.blogfa.com/( بشارت)
۳ـنمایشگاهی از آثار استادان خوشنویس افغانستانی(عبدالله رفیعی)
۴ـبررسي احکام جزايي رشوت در قانون جزاي افغانستان(علی پیام)
۵ـ تاریخ افغانستان را مطالعه کنیم: http://k1342b.blogfa.com/ (علی اکبر فیاض)
۶ـ پیام های انسانی نهضت حسینی http://10sh.blogfa.com/ (اسحاق شجاعی)
۷ـ برای تحکیم وحدت،جغرافیای ولایات وطن خود را بیشتر بشناسیم:
۸ـ تلاش یک هموطن برای تشکیل کتابخانه http://manaqebi.blogfa.com/
۹ـکودکان افغان خارج از وطن در انتظار تعلیم http://afghanch.com/
۱۰ـ آسیب شناسی وحدت اسلامی http://www.najoha.blogfa.com/ (عرفان)
۱۱ـ توجه به تعلیم و تربیت اطفال وطن کارکرد کودکستانی در بادغیس
۱۲ـ کمر همت ببندیم برای آبادی وطن http://herattak.blogfa.com/post-77.aspx (صلح محور)
۱۳ـ ارایه کمک تخصصی به صورت رایگان یعنی علم خود را در خدمت مردم
بیچاره وجنگ زده قرار بدهیم مثال:آقای داکتر صمد علی مرادی در وبلاگ
شان به سوالات پزشکی و صحی مردم جواب می دهند.
۱۴ـ پالایش زبان فارسی در افغانستان(کاظم کاظمی)
۱۵ـ وحدت ملی و موانع فرهنگی آن در افغانستان(سید اسحاق شجاعی)
 بسم الله الرحمن الرحیم این زندگینامه توسط یکی از نوه های علامه شهید بلخی(ره)، خانم سیده افسانه اکبرزاده برای دیوان علامه تهیه شده و توسط حاجیه خانم خدیجه بلخی دختربزرگوار علامه بلخی باز نگری و در جوزای سال ۱۳۸۱ هجری شمسی به چاپ رسیده است. گوشه هایی از زندگی شهید علامه بلخی(ره) علامه شهید سید اسماعیل بلخی (ره) از چهل و هشت سال عمرشان پانزده سال آن را در حبس و سی و دو سال باقی مانده را در فراق از دیار و تبعید گذرانیده اند. بخشهای قابل بررسی زندگی علامه بلخی (۱۳۴۷ـ۱۲۹۹) بر نوع نگرش او بر مصایب ، مشکلات و نارسایی ها به چند گروه تقسیم می شود :.......... متن کامل در ادامۀ مطلب ادامه مطلب فهرست اشعار علامه در بارۀ وطن
۱ـ حاجتی نیست به پرسش که چه نام است اینجا.... ۲ـ مایۀ آسایش جان خون و استقلال ما.... ۳ـ زادگاه نامور مردان هرات.... ۴ـ شرم است که شد رنگ لب و شانۀ ما قرض.... ۵ـ ما را ز می و میکده مطلوب دگر هست..... ۶ـ در بسم الله وحدت با نقطۀ خون باید..... ۷ـ ای وکیل این دوره ، ناله را ز دل سر کن..... ۸ـ باده نوشان چو سحرگه بدعا برخیزند..... ۹ـ مستبد ای کهنه شاگرد فرنگ..... ۱۰ـ این بار منتخب شده از ما شو ای وکیل.... ۱۱ـ باز مطرب زد عجب چنگِ دگر.... ۱۲ـ زین جهانی که در آنیم بجز غم مطلب..... ۱۳ـ دل که در وی عشق نبود حفرۀ تنگ است و بس.... ۱۴ـ بوی عنبر دارد گرد و غبار گردیز...... ۱۴ـ ای سوز دل پیامی گو با پیام امروز...... ۱۵ ـ بر در میکده منقوش چنین ارشاد است........ ۱۶ـ دانی چه سبب شد که بود پیشۀ ما قرض...... ۱۷ـ این جنگ و جدال بشر از علت جهل است..... ۱۸ ـ ما درس تمدن ز چه در سینه نداریم....... ۱۹ ـ چه ابتلا است که در هر بلاد می نگرم...... ۲۰ ـ ای هموطنان هموطنان هموطنان کو........
ادامه مطلب فهرست اشعار بلخی در بارۀ جهان و جهان داری ۱ ـ دانسته شد که خصم ملل جز یهود نیست..... ۲ ـ شد چند روزی در جهان کز " یونو" این آواز شد..... ۳ ـ سالها شد، گشته مطرح در جهان خلع سلاح..... ۴ ـ از خون بینوایان اخز مفاد تا کی...... ۵ ـ ای خواجه ! جهان یعنی یک خنده و صد گریه..... ۶ ـ افتاده بشرسخت به قلاب سیاست...... ۷ ـ مرا جام دل از این یاد خون است.... ۸ ـ افتاده ام امروز به سودای مودت..... ۹ ـ در قرن مشعشع چه عجب فتنه عیان است.... ۱۰ ـ دیدی ز جهان سلسله داران همه رفتند ...... ۱۱ ـ بسا شرم است بر مردی که از جور زمان گرید..... ۱۲ ـ در بسم الله وحدت با نقطۀ خون باید.... ۱۳ ـ پرگار چرخ گردون دارد مدار آخر..... ۱۴ ـ فارغ از مکتب عشاق جوانی آید..... ۱۵ ـ کی دهن شیرین توان از صحبت حلوا فروش..... ۱۶ ـ سحرگه غنچه چون بر چهرۀ باد صبا خندد...... ۱۷ ـ افزوده بدل بــــسکه تمــــــنای تمـــــدن........
ادامه مطلب
فهرست اشعار بلخی در بارۀ معصومین (ع) ۱ ـ پر فتنه شد تمام جهان وا محمّدا (ص)....... ۲ ـ ای غایب از نظر شده یا صاحب الزمان..... ۳ ـ هست به ما مرشد و مولا علی....... ۴ ـ ای غایب از نظر شده یا صاحب الزمان....... ادامه مطلب اشعار علامه بلخی برای محرم و امام حسین(ع) ۱ ـ زد پرچم حریت آن رهبر آزادی.... ۲ ـای که از آتش عشقت همه جا می سوزد..... ۳ ـ ای مبتلای عشق ترا ابتلا بلند..... ۴ ـ ای بقعۀ رسول به راه خدا شهید.... ۵ ـ ای که در کرب و بلا کرب بلا پاشیدی..... ۶ ـ تاسیس کربلا ، نه فقط بهر ماتم است..... ۷ ـ در دشت عراق آمد آن رهبر آزادی..... ۸ ـ ای کشته ایکه اسم تو مشکل گشا هنوز..... ۹ ـ ای که عزم تو ز غوغای جهانت پیداست..... ۱۰ ـ ای که در بحر مشیت خطر انداخته ای...... ۱۱ ـ ای حامی حقوق بشر انقلاب تو........ ۱۲ ـ ای که در کشور مطق تو ز پا افتادی....... ۱۳ ـ ای که ظاهر عزم تو بطون شد معلوم...... ۱۴ ـ دانیکه در جهان که بود اقرب حسین...... ۱۵ ـ ای که بستی ز حرم در ره مقصد احرام....... ۱۶ ـ مست آن نیست که از میکده ساغر ببرد....... ۱۷ ـ ای بسر عاشقان گرمـــی صهبــــای تو....... ادامه مطلب اشعار علامه بلخی برای حضرت ابوالفضل العباس(ع)
عباس ای که زیب دهد بر تو نام مرد...... خدای داده ترا عز وجاه یا عباس...... آن مظهر قدرت به جهان حضرت عباس..... ادامه مطلب اشعار علامه شهید بلخی در بارۀ طبیعت ۱ ـ آمد بهار جان من افسرده تا بکی...... ۲ ـ نوروز مژده داد ز فصل بهار نو....... ۳ ـ نوروز شد که شاد کند ماه و سال را...... ۴ ـ نوروز شد و گشت همه روی زمین سبز...... ۵ ـ آمد بهار باز به گلزار تر قدم....... ۶ ـ ای شوخ بهار است بیا همره من شو...... ۷ ـ آمد بهار جان من افسرده تا بکی....... ادامه مطلب قسمت اول سخنرانی علامه شهید بلخی: http://de.youtube.com/watch?v=XA9PmM8adoM
قسمت دوم سخنرانی علامه شهید بلخی : http://de.youtube.com/watch?v=nsLIq-pInL0
قسمت سوم سخنرانی علامه شهید بلخی: http://de.youtube.com/watch?v=_YnR_8hVEwE
قسمت چهارم سخنرانی علامه شهید بلخی: http://de.youtube.com/watch?v=OBFecSAhTYE قسمت پنجم سخنرانی علامه شهید بلخی: http://de.youtube.com/watch?v=vHs0A7ys8-k
قسمت ششم سخنرانی علامه شهید بلخی: http://de.youtube.com/watch?v=xmsncRTAxYo
قسمت هفتم سخنرانی علامه شهید بلخی: http://de.youtube.com/watch?v=5e-_idthx8Q
اشعار علامه بلخی برای خانوادۀ شان
عزیزم ای علی آقای بلخی !..... ای همسر عزیز ! به زندان خوش آمدی..... ز فرقتم همه احباب گشته سر گردان..... عزیز دلربا عیدت مبارک.......
ادامه مطلب ۱ـ ناز عشق است که بر سنبل نسرین آموخت..... ۲ـ کیست عاشق آنکه پیش از مرگ ایثاری کند..... ۳ـ مرو هر سو به کسب شهرت خویش..... ۴ـ راست گویم که ز بس فتنۀ ایام گذشت..... ۵ ـ مدار علم و عرفان ای معلم...... ۶ ـ منــــــکه در بستــــان سرو خرامـــان دیدمش...... ۷ ـ ای جان بتو پیوند ، تو جانانۀ مــــــا باش...... ادامه مطلب اشعار بلخی در بارۀ دین ۱ ـ گفتم به مسلمان که دلت از چه غمین است...... ۲ ـ می گفت بشر دین بود اسباب تنزل...... ۳ ـ های ای بشر بیاموز درس از کتاب قرآن....
ادامه مطلب اشعار علامه در بارۀ خودشان ۱ ۱ ـ در کودکی چو راه دهن را شناختیم..... ۲ ـ این دم که یار ، قاتل جان فگار ما است.... ۳ ـ ما تن به فنا دادیم تا زنده شما باشید..... ۴ ـ عشق را مفهوم خواهی از من دیوانه پرس..... ۵ ـ دل برد ز ما جلوۀ دلدار چه پروا..... ۶ ـ این دل و آن دلپذیر اگر بگذارند...... ۷ ـ زانروز که ما در گذر عام فتادیم..... ۸ ـ کی غزالان را خبر حال اسیر یوز را..... ۹ ـ آه سحر ای مرهم هر زخم نهانم...... ۱۰ ـ آن روز که طرح دل دیوانۀ ما بود....... ۱۱ ـ من ندانم عشق او را در کجا آموختم....... ۱۲ ـ بعد از این کس ننگرد بر جامۀ پارین من..... ۱۳ ـ مستی نصیب ما است که ما یار دیده ایم...... ۱۴ ـ آمد از ناز طبیبی که دوایی دارم...... ۱۵ ـ من فلسفۀ غیر جدل می نشناسم....... ۱۶ ـ ما مرغ دل ز قید تعلّق رهانیده ایم..... ۱۷ ـ من نه آنم که هوای سرو افسر دارم.... ۱۸ ـ من ار فرمان دل باور نمی کردم چه می کردم......
ادامه مطلب شب دیجور
بس شگفت است به ما حالت زندان امشب کنج تنهائی و سرمای زمستان امشب جرم عشق وطن و حق طلبی یک ز هزار می دهم شرح بر ملت افغان امشب
ادامه مطلب |
درباره وبلاگ  بسم الله الرحمن الرحیم
علامه بلخی به تاریخ 1299 در سر پل بلخاب افغانستان بدنیا آمد،در 3 سالگی مادر مهربانش را از دست داد،در 5سالگی در حوضۀ علمیۀ مشهد مقدس شروع به تحصیل نمود،10 سال در آنجا به تحصیلات عالیۀ حوضه رسید.در 15 سالگی وارد هرات شده در آنجا کتاب زنبیل و فلسفۀ الاحکام را بتحریر رسانید.در 17 سالگی به همراه پدر عالم و بزرگوارشان برای زیارت اماکن مقدسه ،دیدار طلاب وایراد سخنرانی به(حج عمره،نجف اشرف،کربلا،قم و مشهد)مشرف گردیدند...باقی را در قسمت سالشمار این سایت مطالعه فرمایید برای شادی روح این شهید پاک صلوات بر محمد و آل محمد علی زضا ، 23 ساله ، از آلمان /نوۀ مفقود الاثر سید علی آقا بلخی
|
